c716b692-1490-41a4-933e-9d6068649c8e-cb

برای عادل فردوسی‌پور؛ نارگیل‌ترین کی‌روشی‌پور تاریخ

پرسپولیس اف سی: اگر سیاهه‌ی “تاپ تن”های سلبریتی ایران که دوگانه‌ی شهرت و محبوبیت را در جیب دارند، با هزار اغراق و اغماض بالا و پائین کنیم، هرگز نخواهیم توانست “استاد عادل فردوسی‌پور” را از این سیاهه کنار بزنیم. عادل فردوسی‌پور که یک نابغه با قابلیت “مولتی‌تسک” در حوزه‌ی رسانه‌ی ورزشی محسوب می‌شود با تمام شهرتی که به اتکای حضورش در جریان فوتبال کسب کرده است، همچنان کوهی از اسرار شنیدنی مرموز است؛ بطوری‌که شاید رامبد جوان بعد از مصاحبه با مرد سبزه و مو فرفری ناف کرمان، همان احساسی را داشته است که نیل آرمسترانگ در حین پروژه‌ی آپولو 11 آن‌گاه که پای چپ خود را روی کره‌ی ماه گذاشت.
مجری توانمند برنامه‌ی نود که چندان هم در حین مصاحبه دست‌نیافتنی نشان نمی‌دهد، بالاخره به جمع مهمان‌های برنامه‌ی خندوانه پیوست تا ماهی لیز فراری از مصاحبه پرده از صداقتی بردارد که در تمام این سال‌ها راز ماندگاری پربیننده‌ترین برنامه‌ی سیمای جمهوری اسلامی ایران بوده است. دیوانه‌ی فوتبال که مرز جنون حیرت‌انگیزش پیرامون فوتبال، انگشت حیرت ژوزه مورینیو را نیز بر دهانش خواهد نشاند، یک نابغه‌ی اهل رقابت است که پله‌های نردبان موفقیت را با نیک نظری ساخته است و سعی کرده است با نیروی گریز از مرکز سخت‌کوشی به مرکزیت دایره‌ی موفقیت کوچ کند و نه با قرار گرفتن بر روی نوک تیز و گزنده‌ی پرگار صاحب قدرت روزگار (!)
در زمانه‌ای که پول موضع‌گیری ما در قبال برخورد با طبقات مختلف یک جامعه را رقم می‌زند، استاد از پنجره‌ی اندیشه به جهان می‌‌نگرد و شأن و مرتبه‌ی جریانی را که در تلویزیون ایران به راه انداخته است، بالاتر از اتفاقاتی می‌داند که او را راهی جمع اهل سرمایه خواهد کرد. فردوسی‌پور با رسم تمام خط قرمزهائی که زندگی عادی او را به مخاطره می‌اندازد، برای چهره‌ای که سمبل نوگرائی در رسانه‌ی ورزشی است ارزش‌گذاری کرده است تا پسته‌ی خندان سیمای جمهوری اسلامی از جمع “آقایان معمولی” فراتر برود و لقب “آقای خاص” را برازنده خود بداند و همین کافی است تا در برخورد با پدیده‌های ورزشی دست به دامان ادبیاتی شویم که زائیده‌ی چارچوب فکری اوست و برنامه‌ی تخصصی فوتبال او را بواسطه‌ی برخورد او در مسیر کنکاش حقیقت با عوامل یک اتفاق، یک جریان اجتماعی تلقی کنیم.
ناشناخته‌ی مشهور بهترین توصیف برای آقای خاص رسانه است، سوپراستاری که با سادگی و دوری از نمایش‌های ساختگی مرزی میان دنیای حرفه‌ای و زندگی شخصی کشیده است تا حدی که رویای حضور در هیئت مدیره‌ی سرخ‌پوشان جزیره‌ی آنفیلد، گمانه‌زنی‌های اغراق‌آمیز ذهن عوام در رابطه با میزان جنون ستودنی “ع.ف” در فوتبال را در بن‌بست قرار می‌دهد.
مردی که تریبون و دوربین را یک‌جا قورت می‌دهد حالا که در مقام مهمان، خود را روبروی یک مجری زیرک و رند می‌بیند، صادقانه پاسخ‌ها را منتشر می‌کند و واکنش‌ها را انعکاس می‌دهد تا یک بی‌حیای دوست‌داشتنی باشد که کمتر می‌تواند کودک درون را به افسار بکشد. صحبت از لهجه شیرین کرمانی و گرایش‌ به آن که گاه ناگزیز از آن است، صحبت از عشق به بازی و هیجاناتی که برای مرد جویای حقیقت که گاه ذهن جستجوگرش اجازه می‌خواهد تا قانع نشود، چندان معقول نیست، خود عادل فردوسی‌پور بودن را فریاد می‌زند، اتفاقی که فقدانش در سطوح مختلف جامعه احساس می‌شود.
گرچه برای کشف جزیره‌ی ناشناخته‌ی ذهن عادل فردوسی‌پور دیدن برنامه‌ی خندوانه کافی نباشد، اما با احترام به اصول و چارچوب‌های کاریزماتیک‌ترین مجری رسانه، لنگه‌ی کفش در بیابان نیز غنیمت است.

کاظم ملک‌پور دهکردی




دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد !

Notify of
avatar
wpDiscuz