برای پرسپولیس؛ داور را بی‌خیال، قاتل را پیدا کن

پرسپولیس اف سی: «خداوندا؛ آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمی‌توانم تغییر دهم؛ شهامتی که تغییر دهم آنچه را که می‌توانم؛ و دانشی که تفاوت این دو را بدانم.»

(جبران خلیل جبران)

حالا دیگر همه می‌دانند، پرسپولیس دو مشکل بسیار مهم و بارز دارد که مانع نتیجه‌گیری این تیم شده است. اول اشتباهات داوری که به شکلی عجیب و غریب علیه این تیم اتفاق می‌افتند؛ و دوم ضعف گلزنی بازیکنان که باعث می‌شود پرسپولیسی‌ها بهره چندانی از موقعیت‌های فراوان خودشان نبرند.

البته پرسپولیس با وجود این موقعیت‌سوزی‌ها و گل‌نزنی‌ها با 16گل زده در لیگ برتر دومین خط حمله موفق این لیگ محسوب می‌شود. اما با توجه به آمار ضعیف این تیم در خط دفاعی پرسپولیس برای برنده شدن در بازی‌هایش به تعداد گل‌هایی بیش از اینها نیاز داشته است. آنها البته در موقعیت‌سازی یکی از بهترین تیم‌های لیگ محسوب می‌شوند. شاید هیچ تیمی در فصل پانزدهم به اندازه قرمزها موقعیت گل ایجاد نکرده باشد. اما در به ثمر رساندن این موقعیت‌ها ضعیف و کم‌توان نشان داده‌اند.

اول، دومی را حل کن!

اما؛ نکته این جاست که پرسپولیسی‌ها این روزها حتی یک‌دهم انرژی و توانی را که برای مبارزه و اعتراض علیه ناداوری‌ها صرف می‌کنند برای حل مشکل خودشان در گلزنی خرج نکرده‌اند. به شهادت تمامی روزنامه‌ها و رسانه‌های ورزشی، تمامی اعضای پرسپولیس از مدیران و مربیان گرفته تا بازیکنان تیم، این روزها فقط و فقط درباره مشکلات داوری صحبت می‌کنند و هیچکس یادش نیست که حذف پرسپولیس از جام حذفی، دو دلیل بزرگ داشته نه یک دلیل. هیچکس به خاطر نمی‌آورد که اگر امید عالیشاه قدر موقعیت‌های گلزنی را می‌دانست هم صعود به جمع 4تیم میسر می‌شد و هم عذرخواهی داوران از پرسپولیس دلچسب و پذیرفتنی به نظر می‌رسید.

پرسپولیس تمام حواسش را به چیزی معطوف کرده که تغییر دادنش در توان این تیم و در حوزه اختیارات مسئولان باشگاه نیست. و در عوض، حواسش دقیقا از همان چیزی پرت شده که با کمی درایت و تلاش و تمرین می‌تواند به بهبودی آن کمک کند. مربیان پرسپولیس نمی‌توانند ضعف داوران را  برطرف کنند اما می‌توانند ضعف مهاجمان خودشان را برطرف کنند. می‌توانند به عالیشاه و طارمی و احمدزاده و… یاد بدهند که بعضی از فرصت‌ها هرگز دوباره به دست نمی‌آیند. که برای استفاده از فرصت‌های اینچنینی یک لحظه فرصت دارند و برای حسرت خوردن روزها و هفته‌ها.

داور را رها کن، دنبال قاتل باش

عقل سلیم حکم می‌کند –چه در تصمیم‌گیری‌های فردی و چه در تصمیمات تیمی- تمرکز را از آنچه تحت اختیار و اراده ما نیست برداشته و بر روی آنچه قدرت تغییرش را داریم متمرکز کنیم. ما هرگز نمی‌توانیم بارش باران را متوقف کنیم اما می‌توانیم برای در امان ماندن از گزند باران، چتر به دست بگیریم. در مورد پرسپولیس و مشکلاتش البته ماجرا تا این حد سیاه و سفید نیست. نمی‌توان به طور قطعی گفت اعتراض قرمزها تاثیری روی داوری‌های آینده ندارد و نمی‌توان حق اعتراض و انتقاد را از تیمی که مظلوم واقع شده سلب کرد. اما تاثیری که پرسپولیس روی مشکلات فنی‌اش می‌تواند بگذارد خیلی خیلی بیشتر از تاثیری است که می‌تواند روی داوری‌های نامتعادلِ این روزها داشته باشد.

طبیعی‌تر و درست‌تر آن است که پرسپولیس به فکر داشتن مهاجمان آماده و گلزن باشد، نه به فکر فراهم کردن داوران تیزبین و بی‌اشتباه. چون این دومی در حوزه اختیارات کسان دیگری است. این نکته‌ای است که فقط برانکو ایوانکوویچ یکی دو بار به آن اشاره کرده است. وقتی سرمربی کروات در یکی از مصاحبه‌هایش گفت «به یک قاتل در خط حمله احتیاج دارم» دقیقا روی همان نکته‌ای دست گذاشته بود که باید. او می‌داند که اگر یک قاتل حرفه‌ای در خط حمله‌اش داشت، هم از سد استقلال عبور می‌کرد و هم از سد داورِ بازی با ذوب‌آهن. ولی حتی برانکو هم در لحظات کوتاهی به خط حمله تیمش فکر می‌کند و در ساعاتی طولانی به مشکلات داوری. شاید لازم باشد او امید عالیشاه را هم مثل یدالله جهانبازی به گریه کردن تشویق کند.

***

کادر فنی پرسپولیس باید پیگیری ماجرای داوری‌ها را به مدیران باشگاه بسپارد و خودش به فکر شناساندن ابعاد چارچوب به مهاجمان تیم باشد. بازیکنان هم بهتر است خاطره تلخ ناداوری را فراموش کنند و در عوض به مرور فرصت‌های از دست داده بپردازند و راهکاری برای جبران پیدا کنند. فقط در این صورت می‌توان از این پیچ خطرناک عبور کرد. با داشتن بینشی که تفاوت این دو را خوب بداند. تفاوت جبر و اختیار.

فرناد فروتن / آی اسپورت




دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد !

Notify of
avatar
wpDiscuz