01072701

تیمِ سماجت تا دقیقه نودوnام

پرسپولیس اف سی: در «گناه اصلی» لحظه‌ای وجود داشت که والتر، بانی‌کسل را میان خوشبختیِ اعیانی یکنواخت‌اش پیدا می‌کرد و قبل از آنکه دست‌هایش را به حرکت دربیاورد، سوال تکان دهنده‌ای می‌پرسید:«این همان زندگی‌ای بوده که همیشه می‌خواستی؟»

این سوال/تردید بعد از هر بار تماشای شکست پرسپولیس و فکر کردن به لزومِ حفظ برانکو و اعتماد به او، در مسیر قرمزها قرار می‌گرفت. هنوز هیچکس نمی‌دانست که تیمِ بدون برد چهار هفته اول، تا کجا خوب بازی خواهد کرد و از کجا، بردن را شروع می‌کند.

حالا اما در پرسپولیس برانکو کیفیتی هست که نمی‌شود ندیده‌اش گرفت. یک جور نترس بودن و بی‌دقتی توامان که با اولی توجه‌ات را می‌خرد و با دومی، به احساسات‌‌ات گره می‌خورد. حتی اگر نتیجه‌ها هنوز برایِ پسربچه‌های تیم باطراوت پرفسور کم گذاشته باشند، آن‌ها خودشان را باور کرده‌اند و اصالت‌شان را از دست نداده‌اند.

وقتی رامین رضاییان بعد از بردِ اول فصل روی چمنِ غدیر اشک می‌ریزد، وقتی محسن همه روزهایِ فراموش شدگی و سکونشینی را پشت سر می‌گذارد تا دوباره به مسلمانی برگردد، وقتی بن‌سون تحقیر شده که با ریشخندهای گزارشگر بی‌مزه تلویزیون ؛ بر خلاف همه دی کارموهای تاریخِ در لحظه درست در مکان درست قرار می‌گیرد،و وقتی ذخیره‌ها بطری‌های آب را روی زمین پرت می‌کنند و دیوانه‌وار درون زمین می‌روند تا نتیجه تعویض‌های مربی حریف را به تصویر بکشند، جواب ما به این سوال بزرگ، همان جواب بانی‌کسل است.

بله. این همان زندگی‌ای بود که می‌خواستیم. همان تیم. تیمِ سماجت تا دقیقهِ نودوnام. تیمِ کوتاه نیامدن…

آی اسپورت




دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد !

Notify of
avatar
wpDiscuz