farhangnews_98969-284878-1414473365

دوشنبه شب عزیز

پرسپولیس اف سی: خیلی وقت است که مثل خیلی از آدم ها صبح زود سه شنبه را یادم نمی آید. هر وقت که که سه شنبه از راه می رسد توی مترو یا اتوبوس و تاکسی خیلی ها را می بینم که چشمانشان پر از خواب است و گاهی دهن دره می کنند و گاهی هم که صحبت فوتبال می شود در نقش یک آدم مطلع وارد بحث می شوند و کلی اظهار فضل می کنند. چند لحظه هیجان و پشت بندش چند دقیقه چرت ناب بلژیکی. این عادت غیرعادی ما یعنی خواب آلودگی صبح سه شنبه چند سالی است که وارد زندگی مان شده، از وقتی برنامه 90 جایش را در دوشنبه شب ها باز کرد و شد جزئی از برنامه هفتگی مان…

عشق فوتبالی ها خوب می دانند که از چی می نویسم. از یک برنامه مقبول و مرتب و محبوب که علی القاعده باید بیشترین سهام را در میان بینندگان گذری یا حرفه ای تلویزیون در اختیار داشته باشد و در کنداکتور تقدیر هم جای ثابتی برای خودش باز کرده.

اینکه چطور یک برنامه تلویزیونی در میان این همه شبکه و آنتن و ساعت های پرتعداد هفته توانسته به چنین جایگاهی برسد و به یک عادت غیر قابل ترک کردن مبدل شود حتما به دلیل یک جور «خواستن» متفاوت است و گرنه خیلی از برنامه های ورزشی، هنری یا اجتماعی در این مملکت وارد بازار شدند و پس از مدتی چون شهاب ثاقب از اوج سپهر سرگرمی های مردم فروافتادند و رفتند پی کارشان. البته برنامه های پیر و پاتالی هم هستند که فقط هستند برای خودشان، بی خیال بیننده و طرفدار و مشتری.

برنامه 90 اما مدت هاست که تبدیل شده به یک نهاد و جایگاه، موقعیتی که حالا به نوعی سنجه فوتبال ایران به نظر می رسد و خط کشی است برای طرفداران پرشمار فوتبال چه از نوع عاقل و چه از قماش آتشین مزاج و دیوانه…

این جایگاه باارزش و مهم اما آسان به دست نیامده و زیر این لایه آزاداندیشانه و رها البته کلی پرهیزکاری و سخت گیری با خود پنهان است. عادل فردوسی پور که حالا چند سالی است به یکی از معتمدترین چهره های رسانه ای ایران تبدیل شده بیش از هر کس دیگری در برابر مردم، تعهد و احترام از خود نشان می دهد و بر خود و همکارانش سخت می گیرد. چون رطب نمی خورد با خیالی آسوده منع رطب می کند!

یک نگاه اجمالی که به سابقه و تاریخ برنامه 90 بیندازید خواهید فهمید که چرا فقط فردوسی پور است که سخت ترین انتقادها را روی آنتن و به طور مستقیم از اهالی اشتباهکار و ناشی فوتبال به زبان می آورد. چه آنکه گاهی حتی این انتقاد سخت و پیگیرانه دامن دوستان او را هم گرفته است. وقتی عادل حتی یقه مهدی مهدوی کیا را هم در برنامه اش می گیرد و مماشات نمی کند می فهمیم که چطور او حالا در قامت مدعی العموم فوتبال ظاهر می شود و انگشت روی هر نوع پلشتی و آلودگی می گذارد. با چنین عزت نفسی است که برای این برنامه بازیکن و مربی و مدیر عمل و رئیس فدراسیون تفاوتی نمی کند. بیخود نیست که برنامه 90 حتی از پدیده ای مثل مایلی کهن هم باکی ندارد و به او دور نمی دهد.

برنامه 90 حقیتا چون بندبازی ماهر و با اعتماد به نفس از روی طنابی باریک و پرخطر می گذرد و با اتکا به نوآوری و مخاطب سنجی و اتکا به بینندگان پرتعدادش، نمایش را به سلامت پایان می دهد. ریسمانی که برای بسیاری طناب دار برنامه شان بوده و یک اشتباه کارشان را ساخته است.

این چنین است که با وجود ساخت برنامه های مشابه حتی در حوزه های دیگر هنوز هیچ نمایشی این برنامه فوتبالی را نبرده است. بااینکه صبح سه شنبه های ما پر از خواب آلودگی و گیجی است اما خب شب های دوشنبه برای طرفداران میلیونی فوتبال، حسابی عزیز است

آرش راهبر




دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد !

Notify of
avatar
wpDiscuz