لیگ برتر و کابوس تعطیلات

 پرسپولیس اف سی: با خودمان که رو راست باشیم، لیگ برتر با همه کاستی هایش برای ما چیز دیگری است. ریشه آن هم شاید در کودکی هایمان باشد، وقتی توی کری های دبستانی مان باید بین آبی و قرمز یکی را انتخاب می کردیم و فردای دربی های باخته خودمان را به سرماخوردگی می زدیم.

لیگ برتر برای اغلب ما از استقلال – ملوان و سینه زنی انزلی چی ها روی سکو شروع شد، از تراژدی قهرمانی هفته آخر پرسپولیس، از اعداد لاتین پشت پیراهن ستاره ها شروع شد، از ترمیم چمن ملال آور آزادی… و البته تا همین وقفه ها و تعطیلی های نفرینی ادامه داشته است.

ما بچه های سکوهای سرد استادیوم های کهنه ایم، که هر زمان قطار و اتوبوس خالی پیدا کردیم شب را پشت درب استادیوم خوابیدیم تا ستاره های دم دمای افول بیایند و جذابیت نداشته شان را توی غروب های کم نور ورزشگاه خالی کنند و شاید دعوایی و حاشیه ای و شاید هم فوتبالی…

ما بچه های اوایل دهه هفتاد، حالا کمی بزرگتر شدیم و سهم مان از ورزشی که دوستش داریم را به لطف شبکه های مختلف از غرب و شرق می ستانیم اما هنوز هم گوشه دل مان برای فوتبالفارسی می تپد.برای بکش زیرش ها و برای پاس های اشتباه، دل مان تنگ می شود برای شلوغی عضدی و برای استادیوم های پرشمار تختی.

– کاش کسی باشد و بفهمد این وقفه های بیست و چند روزه، بیشتر از تیم های توی اوج، ما را خسته می کند. ما که مثل زوج های وفادار دهه چهل با همه نداری ها ساختیم و به همین لیگ نصف نیمه هم قانع بودیم… پس این آخرین روزنه امید فوتبال ایرانی مان را کمتر تعطیل کنیم، بگذاریم چراغ لیگ هنوز هم آخر هفته خانه هایمان را روشن کند.

باور کنیم تعطیلی لیگ کمکی به فوتبال ملی ما نمی کند، که تیم های ملی ما در هر رده ای از همین لیگ ارتزاق می کنند و خواهند کرد… که می شود دوباره سکوها پر باشد و گرمای همین لیگ، به تن یخ زده فوتبال مان جان دوباره ای ببخشد..

علی مهریزی 




دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد !

Notify of
avatar
wpDiscuz