گزارشی از فوتبالیستهایی که به دنبال تحصیل هم هستند/ما دکترهای آینده مملکت هستیم

گزاره «فوتبالیست‌ها کم‌سواد هستند» را بارها از زبان روشنفکرنماها شنیده‌‌ایم.

به گزارش پرسپولیس اف سی و به نقل از شهروند یکی از دلایلی که در بین ورزشکاران رشته‌های مختلف، فوتبالیست‌ها همواره بیشتر مورد انتقاد عموم و کارشناسان قرار می‌گیرند، نیز همین امر است. با این وجود باید قبول کرد که سطح تحصیلات بازیکنان فوتبال، نسبت به رشته‌هایی مانند والیبال، ‌بسکتبال، هندبال و … به‌طورکلی پایین‌تر است. درعین‌حال نباید کل جامعه فوتبال را مشمول این امر دانست، چون هستند افرادی که همزمان با فوتبال،‌ تحصیلات خود را هم دنبال می‌کنند. اگرچه در فوتبال حرفه‌ای پیمودن مسیری که در آن تحصیلات در سطح عالی پیگیری می‌شود، بسیار دشوار است. گذری در بین تحصیلات فوتبالیست‌های شاغل در لیگ‌برتر فوتبال کشورمان ما را به نتایج خوبی می‌رساند. این‌که فوتبالیست‌های زیادی برای دانش خود هم وقت می‌گذارند. در این بین چند بازیکن در مقطع دکترا مشغول تحصیل هستند که در نوع خود جالب است. سعید دقیقی و ابراهیم شکوری ٢نمونه خوب فوتبالیست‌هایی هستند که همزمان با فوتبال حرفه‌ای چندی بعد مدرک دکترای خود را هم دریافت می‌کنند. گفت‌وگوی «شهروند» با این دو فوتبالیست‌ تحصیلکرده خارج از فضای فوتبال و درحال‌وهوای درس و دانشگاه می‌تواند آن روی سکه را هم درباره بازیکنان فوتبال نشان دهد.

شکوری: ادامه همزمان درس و فوتبال، به هردو ضربه می‌زند

ابراهیم شکوری دانشجوی مقطع دکترای مدیریت ورزشی است و زودتر از دقیقی می‌تواند مدرک خود را دریافت کند. او اعتقادها و برهان‌های جالبی برای پیگیری دروس دانشگاهی دارد و می‌گوید استفاده از مدرک تحصیلی بعد از دوران بازنشستگی می‌تواند به‌کارش بیاید.

تو می‌توانستی مثل بسیاری از فوتبالیست‌ها زندگی کنی؛ زندگی‌ای پر از حاشیه و جنجال. چرا راهت را از این دسته جدا کردی؟

اعتقاد من چیز دیگری است. ورزشکاران ما اگر کمی باهوش باشند، می‌فهمند که ورزشکاربودن، تامین‌کننده آینده و زندگی‌شان نمی‌تواند باشد. کافی است آنها به سرنوشت پیشکسوتان فوتبال نگاه کنند. به این موضوع که توجه کردم، تصمیم گرفتم درسم را ادامه دهم و با تمام سختی‌ها این کار را کردم. انشاءالله بتوانم تا آخرش پیش بروم. از این گذشته کسی که مدرکی دریافت می‌کند، جایگاه اجتماعی خاصی پیدا می‌کند و باعث پیشرفتش در زندگی می‌شود.

اگر واقعا به درس علاقه داشتی، پس چرا این‌قدر تغییررشته دادی؟

من مدرک لیسانسم حسابداری است؛ این رشته سختی‌های زیادی دارد و با توجه به شرایط خاص ما فوتبالیست‌ها فهمیدم این رشته اصلا با اوضاع من جور درنمی‌آید. به همین خاطر فوق‌لیسانسم را در رشته مدیریت‌ورزشی گرفتم و اکنون دانشجوی مقطع دکترا هستم. من اگر می‌خواستم حسابداری را ادامه دهم، فوتبالم ضربه مهلکی می‌خورد.

اما خیلی‌ها اعتقاد دارند مدیریت‌ورزشی آسان‌ترین رشته‌ای است که یک فرد می‌تواند انتخاب کند!

این‌طور هم نیست. اکثر درس‌هایی که دانشجوهای رشته مدیریت پاس می‌کنند، ما هم می‌گذرانیم. از طرفی این رشته مرتبط با ورزش است و وقتی ما دانشجوی مقطع دکترا هستیم، شما نمی‌توانید تصور کنید کارمان راحت است. خیلی‌ها هستند که از عهده همین رشته‌ هم برنمی‌آیند.

تا به حال از تصمیمت پشیمان نشدی؟

یکی، دو بار این اتفاق افتاد. زمانی که دانشجوی تبریز بودم، شرایطم خیلی دشوار بود. زمان‌هایی امتحان داشتم باید ساعت ٤صبح به تبریز می‌رفتم و بلافاصله بعد از امتحان به تهران برمی‌گشتم تا عصر به تمرین بروم. خیلی از این مسائل پیش آمد و شاید هرکسی جای من بود، بی‌خیال درس خواندن می‌شد اما دیگر با خودم گفتم باید ادامه دهم و بتوانم کارم را به سرانجام برسانم. مطمئنم در پایان این راه لذت خاصی از کرده‌ام می‌برم.

سعید دقیقی، هم‌دانشگاهی تو می‌گوید خیلی از مربیان مخالف درس خواندنش بوده‌اند؛ برای تو همچنین شرایطی وجود داشته است؟

خیر، خدا را شکر تمام مربیانی که داشتم با من همکاری کردند؛ همین حالا در باشگاه سایپا تمام کارکنان سایپا به‌خاطر این مسأله با من راه می‌آیند. در پرسپولیس هم که بودم شرایط اینطور بود. کمی حاشیه‌ها در پرسپولیس زیاد بود اما واقعا همکاری می‌کردند. حتی یادم هست برای پایان‌نامه و کارورزی‌ام مسئولان باشگاه پرسپولیس کمکم می‌کردند. حتی حبیب کاشانی در پرسپولیس یکی از مشوق‌های من بود که درسم را ادامه دهم. با این وجود هستند مربیانی که به فوتبالیست‌ها اجازه حضور در کلاس‌ها و امتحانات را نمی‌دهند که در این صورت آن ورزشکار به بن‌بست می‌رسد چون بدون همکاری نمی‌تواند از پس این دو کار سخت بر آید.

برخی بر این باورند ورزشکاران رشته‌های غیرفوتبالی سطح سواد بالاتری دارند، این مسأله را قبول داری؟

تاحدی درست است اما دلیل هم دارد. فوتبال بی‌تردید سنگین‌ترین ورزش دنیاست. شما نگاه کنید تعداد فوتبالیست‌ها خیلی کمتر از سایر ورزشکاران است و از سوی دیگر در کل دنیا فوتبال ارزش بیشتری دارد. این نشان می‌دهد، کار فوتبالیست‌ها به مراتب سخت‌تر از ورزشکاران رشته‌های دیگر است. با توجه به این مسأله باید به برخی فوتبالیست‌ها حق داد که دنبال درس و دانشگاه نروند.

اما در رشته‌ای مثل والیبال می‌بینیم که اعضای تیم‌ملی و باشگاه‌ها در همین ‌سال‌جاری مدت‌های زیادی در اردو بوده و هستند. با این حال مدارک تحصیلی این ورزشکاران بالاتر از اکثر فوتبالیست‌ها است!

والیبال مگر چند‌سال است سر زبان‌ها افتاده؟ همین بازیکنان تیم‌ملی والیبال از گذشته درس‌شان را خوانده‌اند. شما یک نفر در تیم‌ملی والیبال را به من معرفی کنید که در یکی، دو‌سال گذشته مشغول تحصیل بوده باشد. همه این عزیزان هم زحمت می‌کشند اما من نمی‌توانم قبول کنم ورزشی سنگین‌تر از فوتبال هم وجود داشته باشد. در تمام دنیا این‌طور است و فقط به ایران خلاصه‌نمی‌شود. فوتبالیست‌ها زحمت بیشتری می‌کشند، ‌پول بیشتری می‌گیرند. با این شرایط شاید خیلی از ورزشکاران نتوانند درس‌شان را ادامه دهند.

تو متاهل هم هستی؛ با این سختی‌هایی که می‌گویی، همسرت اذیت نمی‌شود؟

قطعا همین‌طور است اما از هدفم دفاع می‌کند و واقعا همراهم است. همسرم فداکاری می‌کند تا من بتوانم راهم را ادامه دهم. شاید اگر او نبود، نمی‌توانستم در این مسیر موفق باشم.

صحبت پایانی؟

جا دارد از تمام کسانی که مرا در مسیر رسیدن به دانش کمک کردند، تشکر کنم. در باشگاه سایپا ابراهیم صادقی برای همه ما یک اسطوره است و او مشوق اصلی جوان‌ترها برای درس‌خواندن است. بارها دیده‌ام که به همه توصیه می‌کند درس‌شان را دنبال‌کنند و این موضوع ناخودآگاه روی فوتبالیست   تأثیرمی‌گذارد.

دقیقی: برخی مربیان مانع تحصیل ورزشکاران می‌شوند

سعید دقیقی به‌تازگی فوق‌لیسانس خود را دریافت کرده و در انتظار پذیرش در دانشگاه‌های سراسری برای تحصیل در مقطع دکترای رشته مدیریت ورزشی است. او البته اخیرا در دانشگاه‌پردیس قبول شد ولی به دلیل شرایط خاص زندگی و بازی‌کردن در تبریز این دعوت را لبیک نگفت.

صادقانه بگو چرا رفتی دنبال درس و دانشگاه؟ چوبی بالای سرت بود؟

(با خنده) تا حدی بله، پدر و مادر من هردو فرهنگی بودند و الان بازنشسته آموزش‌وپرورش هستند. پدرم زبان انگلیسی تدریس می‌کرد و مادرم علوم‌تجربی. آنها از ابتدا تأکید داشتند که درس‌مان را بخوانیم و شاید اصرار آنها باعث شد تا جایی بالا بیایم اما دیگر وقتی به این سطح می‌رسی، کسی نمی‌تواند تو را مجبور به درس‌خواندن کند. همین حالا برادرم در دانشگاه‌شریف درس می‌خواند؛ می‌خواهم بگویم فشار پدر و مادر روی من بود اما خودم هم درس‌خواندن را دوست داشتم.

اگر این‌طور است، معدل دیپلمت چند بود؟

شاید باور نکنی اما من با معدل ١٨ دیپلم گرفتم. دیگر نباید فکر کنی الان که به‌دنبال دکتر شدن هستم هم پدر و مادرم زور کرده‌باشند. باور کن همین حالا کتاب زبان انگلیسی جلویم است و درس می‌خوانم!

برایت سخت نیست یا بهتر بگویم تداخل درس و فوتبال‌حرفه‌ای اذیتت نمی‌کند؟

واقعا سخت است اما این راهی است که خودم انتخاب کردم. من برای مقطع دکترا در دانشگاه آزاد پردیس پذیرش شدم اما نرفتم؛ می‌دانی چرا؟ چون می‌خواهم در دانشگاه سراسری درس بخوانم؛ در جایی که واقعا علمم افزایش یابد.

سوالم را کامل پاسخ ندادی، درباره همزمانی درس و فوتبال…

واقعیت این است که این تداخل باعث افت آدم در هردو بخش می‌شود؛ ناخودآگاه در چنین شرایطی باید یک برنامه‌ریزی خوب و بلندمدت انجام دهی تا زندگی‌ات روی اصول بیفتد. شما فرض کن خسته و کوفته از تمرین می‌‌آیی خانه، در زمان استراحتت باید درس بخوانی تا عقب نمانی. در اردوی تیمت که زمان کوتاهی برای استراحت داری، باید مدام کتاب جلویت باز باشد. برعکس این هم صادق است. کلاس‌هایت با ساعت تمرین همزمان است، برخی‌اوقات مربیان اجازه حضور در کلاس نمی‌دهند، اگر هم اجازه بدهند به کلاس‌هایت برسی، از تمرین می‌مانی و باید روی نیمکت و حتی سکو بنشینی. این مسائل وجود دارد و واقعا سخت است که بتوانی خودت را در هردو جناح موفق ببینی.

تا به حال با خودت فکر کردی که فوتبال یا درس، یکی را رها کنی؟

اوایل این فکرها زیاد به سرم می‌زد اما الان دیگر با همه‌چیز کنار آمده‌ام.

در لابه‌لای صحبت‌هایت به برخی مربیان اشاره کردی که مانع حضور در کلاس‌های دانشگاهی‌ات می‌شوند؛ واقعا هستند افرادی که مخالف تحصیل فوتبالیست‌ها باشند؟

متاسفانه بله، من از افرادی مثل ابراهیم‌زاده، مظلومی، جلالی و… که همواره در این بخش با من همکاری می‌کردند، ممنونم اما بودند افرادی که مخالف بودند؛ اسم آنها را نمی‌آورم ولی احساس می‌کنم مربیانی که مخالف دانش روز هستند به خودشان هم ضربه می‌زنند. الان تمام مربیان‌برتر فوتبال جهان دنبال دانش هستند. فردی مثل گواردیولا که موفق است، در عمق مطالب ورزشی سیر می‌کند، روانشناسی و کامپیوتر می‌داند تا بتواند گلیمش را از آب بیرون بکشد.

به بحث خوبی اشاره کردی؛ واقعا تفاوت فوتبالیست تحصیلکرده با فوتبالیست دیپلم و زیر دیپلم چیست؟

متاسفانه خیلی از افراد شاغل در ورزش تصور می‌کنند این‌که با تحصیلات بیشتر می‌توانی بهتر ورزش‌حرفه‌ای انجام دهی، شعار است اما واقعا این‌طور نیست. یک مثال ساده می‌زنم. شما در ورزش اگر علم ریاضی ندانی، نمی‌توانی موفق باشی. این مسأله به‌ویژه در بین مربیان بیشتر نمود پیدا می‌کند. چنین ویژگی‌هایی خصوصا در نسل قدیم خیلی کم دیده می‌شود اما در نسل کنونی اوضاع بهتر شده است. با این وجود متاسفانه در جامعه ورزشی ما فرد باسواد کم داریم و این یکی از معضلات ما است.

به‌نظر خودت چرا فوتبالیست‌ها کمتر سمت کسب علم می‌روند؟

دلیلش حاشیه‌های زیاد فوتبال است. یک بازیکن وقتی در فوتبال نامش سر زبان‌ها می‌افتد، در رسانه‌ها، سایت‌ها، برنامه‌های تلویزیونی و فضای مجازی اسمش برده می‌شود، دیگر اشباع می‌شود. با خودش می‌گوید من یک پست در اینستاگرامم می‌گذارم فلان‌قدر لایک می‌گیرم. درس بخوانم که دکتر شوم؟ آخرش چه‌می‌شود؟ پیش خودش نمی‌گوید که وقتی تو یک ورزشکار با دانش هستی علاوه‌بر حرفه‌ات (فوتبال) به خاطر ویژگی دیگرت هم مورد توجه قرار می‌گیری.

خودت این مسأله را تجربه کردی؟

بله، من تجربه‌اش کردم؛ احترامی که در باشگاه‌های مختلف و به‌طورکلی در فضای فوتبال به من گذاشته‌اند بیشتر از خیلی از فوتبالیست‌ها بوده است. من شاید هرگز نامم در فوتبال خیلی بزرگ نشد اما احترامم را داشتم.

حرف خاصی باقی نمانده است؟

یک نکته جالب برایم این است که بسیاری از فوتبالیست‌ها می‌گویند ما دانشجو هستیم ولی وقتی جست‌وجو می‌کنی، می‌بینی در یک دانشگاهی که ورودی‌اش آسان است، کاردانی می‌خواند و اصلا برای یادگیری آن‌جا نیست. این موضوع هم برای فوتبال ایران خوب نیست.




دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد !

Notify of
avatar
wpDiscuz