به قول قدیمیها ما باید همه چیزمان بهم بیاید و اگر غیر از این باشد جای تعجب دارد.
حرفها و مجادلات این یک هفته بین تلویزیون و فدراسیون انقدر عجیب و خنده دار است که اگر انسانی باشید که هیچ چیز از ساختار اجتماعی و اداری ایران چیزی ندانید بی شک احتمال این را میدهید که این اختلافات در کشوری مثل سوئیس و نه ایران خودمان در حال شکل گیری است.
بگذارید یک بار باهم مرور کنیم..
.کنفدراسیون فوتبال آسیا از کشورهایی که ادعای فوتبال حرفه یی دارند خواسته که حق پخش بازیها را به یکی از شبکههای خواستار آن بفروشد؛تا اینجا این همان چیزیست که در همه دنیا به صورت معمول رخ میدهد.از آنجا یی که ما هم یک کشور آسیایی با ادعای داشتن فوتبال حرفه یی و بهترین بازیکنان آسیا(!!!) هستیم از این قاعده مستثنی نیستیم؛ اما در کشور ما وجود شبکههای خصوصی غیر قانونی است و تنها متولی این امر صدا و سیماای دولتی میباشد.



حال این تنها متولی امر برای همکاری و از سر انجام وظیفه مبلغی را برای این امر در نظر گرفته،فدراسیون اما مبلغی بیشتر میخواهد و نکته خنده دار اینجاست که دم از وجود شرکتی میزند که حاضر است ۱۰ برابر این مبلغ را برای حق پخش پرداخت کند! آنهم در شرایطی که هرگز هیچ مسابقه ای به جز اذن صداوسیما و بدون دوربینها و تشکیلات ایشان روی آنتن نرفته است.
در این شرایط تلویزیون ما با پشتی گرم به قوانین قدمی به جلو برنمیدارد تا کار به صدور دستور از وزارت ورزش بکشد،تازه برای گرفتن زهر چشم دوربن را طوری در استادیوم آزادی مستقر کرد تا تبلیغهای کنار زمین مشخص نباشد و فدراسیون را در منگنه شرکت تبلیغاتی هم قرار دهد.
در این فضا و در شریطی که سازمان ورزش هم طرف صداوسیماست ، بحث بی حاصل است،هم تلویزیون و هم فدراسیون زیرشاخه قوانینی هستند که راهی جز پخش بازیها با همان مبلغی که مشخص است و کیفیت سالهای پیش ندارند.
تنها آنچه می ماند استرسی است که روی استرسهای دیگر به فوتبال دوستان وارد می
شود. دوستان این بحث بی حاصل را تمام کنید و با خندههای همیشگی تان دستها را بفشارید و دم از توافق بزنید،چون هیچ راه دیگری هم جز این ندارید،مارا هم بیش از این مشغول این کارهای جالبتان نکنید؛ ممنون.