پیراهن ریاست بر فوتبال ایران حتی در ضعیف ترین دوران تاریخش برای علی کفاشیان بیش از حد گشاد به نظر می رسد.


سایت گل - با آن شلوار نسبتا گشاد در مهم ترین صحنه فوتبال آسیا، نمای کاملی است از یک مدیر ایرانی.
علی کفاشیان که عکس هایش به سرعت در شبکه های اجتماعی و رسانه ها خبر ساز شده و حتی دریافت جایزه بهترین فدراسیون سال 2012 قاره آسیا را نیز تحت الشعاع قرار داده است! او به نظر کنفدراسیون آسیایی، بهترین و موفق ترین فدراسیون عضو را در سال میلادی جاری مدیریت کرده است. آن هم درست در روزهایی که ایرانی ها تقریبا به این نتیجه رسیده اند علی کفاشیان برای کسب عنوان ناموفق ترین فدارسیون فوتبال پس از انقلاب، فقط می تواند با خودش رقابت کند.
کسب این جایزه مهم از همین رو حتی به شایعات کوچک و بزرگ نیز دامن زده و پشت پرده نه چندان شفاف کنفدراسیون فوتبال آسیا را برای ایرانی ها تیره تر از قبل کرده است، اما چه این انتخاب از روی شفافیت و موفقیت فدراسیون ایران در بخش های غیر قابل ملموس برای افکار عمومی ( به طور مثال فوتبال بانوان، آسیا ویژن ) بوده و چه غیر شفاف و حتی شاید از روی نوبت و قرعه و ... ( که از کنفدراسیون نسبتا بی برنامه آسیا بعید نیست ) باشد، نام علی کفاشیان حالا برای ایرانی ها مزه ای جز عصبانیت ، پوچی و دلخوری نمی دهد.
پوچی ؛ برای مردی که زمانی آقای شادابیان برنامه طنز تلویزیون بود و حتی با وجود ناکامی های پیاپی فوتبال ایران، کاراکتری کماکان دوست داشتنی به نظر می رسید.
علی کفاشیان چهار سال از عمر فوتبال ایران را برای خندیدن بیشتر و خوشحالی اش به باد داد. اما تقلای او برای رسیدن دوباره به صندلی ریاست، دیگر چیزی نبود که با آن خنده ها از گلوی طرفداران فوتبال پایین برود. تقلا از مدیری که حتی یک برنامه و پروژه اقتصادی در دوران نخست ریاستش رو نکرد. حتی یک بار پای امضای یک قرارداد ساده برای توسعه فوتبال ایران ننشست و قول جذب اسپانسر صد و خورده ای میلیاردی اش هم در کارزار انتخاباتی دوره دوم خالی بندی از آب در آمد.
پیراهن ریاست بر فوتبال ایران حتی در ضعیف دوران تاریخش برای علی کفاشیان بیش از حد گشاد به نظر می رسد. اما تلخی ماجرا اینجاست که او برای جنگیدن با سرنوشتی که تاریخ برایش نوشته و خواهد نوشت نیز انگیزه و رمقی ندارد. او دلخوش است به شهرتی که اصلا دوست داشتنی نیست، مقامی که فایده ای برای حال و آینده اش نخواهد داشت و تصویری که دیگر مثل «خنده بازار» متاسفانه حتی خنده دار هم نیست.
«فدراسیون موفق» تعبیر ناهمگونی است از بلایی که علی کفاشیان بر سر فوتبال ایران آورده. مدیرانی از جنس خود او که تبلور عینی همه آنها به شکل عجیبی در علی کفاشیان دیده می شود. بله قربان گو، محافظه کار، بدون ذره ای خلاقیت و بیش از حد مقام پرست.
برای سنجش عیار موفقیت حتی لازم نیست نتایج تیم های ملی و باشگاهی نیز روی کاغذ مرور شود. فوتبال ایران مدت هاست سقوطی آزاد را در پیش گرفته و در مسیر سقوط هیجان، زیبایی ها، استعداد ها، تماشاگران و مردم عاشق فوتبال را نیز بی نصیب نگذاشته است.
استادیوم های خالی تصویر خوبی است از ویرانی فوتبال ایران. خالی از علی دایی و کریم باقری ها. مملو از زشتی و پلیدی ها. پر از پول ها و قراردادهای میلیاردی .
سنگ بنای لیگ برتر نیز که حاصل زحمت های صفایی فراهانی و بعدها محمد دادکان بود حتی حالا پروژه ای شکست خورده به نظر می رسد. شاید اگر فوتبال ایران هنوز سرپاست نان «جام آزادگان» اش را می خورد.
ما به جایزه «فدراسیون موفق» نیازی نداریم. علی کفاشیان برای همیشه می تواند آن را در کمد خانه خودش نگه دارد. ما دلخوشیم به همان «علی کریمی» که رقبایش از ایستادن کنار او لذت می برند. پرچم ما، پرچم ایران، آنجا بالاست.