جشن " سده " شادباش باد...
کاربر برتر ماه کاربر برتر ماه ali_@sghar
تاپیک برتر ماه تاپیک برتر ماه « مراجعه به تاپیک اصلی »
سوالات متداول و تاپیک های مهم
    گزارش مشکلات انجمن و قالب جدید توسط کاربران
    اطلاعیه گزارش مشکلات چند روز گذشتهِ سایت و انجمن
    افتتاح سایت پرسپولیس اف سی
    ~ اطلاعیه امنیتی ~
    تاپیک 5
    تاپیک 6
    تاپیک 7
    تاپیک 8
    تاپیک 9
    تاپیک 10
    تاپیک 11
    تاپیک 12

کاربران برچسب زده شده

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1

موضوع: جشن " سده " شادباش باد...

  1. #1


    محل سکونت
    سرزمين پارس
    نام واقعی
    Farshid
    استاتوس
    تو اضطراب دستاي پر ، آرامش دستاي خالي نيست
    بازیکن محبوب
    ali karimi
    تیم های محبوب خارجی
    AC-Milan | Italy
    نوشته ها
    3,338
    تشکر
    2,978
    تشکر شده 4,257 بار در 1,635 ارسال
    یاد شده
    در 0 پست
    برچسب زده شده
    در 8 تاپیک

    جشن " سده " شادباش باد...

    برآمد به سنگ گران سنگ خرد
    هم آن و هم اين سنگ گرديد خرد
    فروغي پديد آمد از هر دو سنگ
    دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ
    جهاندار پيش جهان آفرين
    نيايش همي كرد و خواند آفرين
    كه او را فروغي چنين هديه داد
    همين آتش آنگاه قبيله نهاد



    جشن سده بر همه پارسیان شادباش باد








    جشن سده یک جشن ملی ایرانیان است و یکی از کهنترین آیینهای شناخته شده در ایران باستان است. در این جشن در آغاز شامگاه دهم بهمنماه، همه مردمانِ سرزمینهای ایرانی بر بلندای کوهها و بام خانهها، آتشهایی برمیافروخته و هنوز هم کموبیش بر میافروزند. مردمان نواحی مختلف در کنار شعلههای آتش و با توجه به زبان و فرهنگ خود، سرودها و ترانههای گوناگونی را خوانده و آرزوی رفتن سرما و آمدن گرما را میکنند.
    همچنین در برخی نواحی، به جشنخوانی، بازیها و نمایشهای دستهجمعی نیز میپردازند.آنچنان که جابر عناصری در کتاب «تجلی دوازده ماه» و رضا مرادی غیاثآبادی در کتاب «نوروز نامه» نوشتهاند، امروزه این مراسم در میان روستانشینان شمال شرقی کشور (همچون آزادوَر و روستاهای دشت جوین)، در بخشهایی از افغانستان و آسیای میانه (با نام «خِرپَچار»)، در کردستان (پیرامون سلیمانیه و اورامانات)، نواحی مرکزی ایران (با نامهای «هلههله»، «کُرده»، «جشن چوپانان») و در میان برخی روستانشینان و عشایر لرستان، کردستان، آذربایجان و کرمان رواج دارد.جشن سده هیچگاه به هیچیک از اقوام یا ادیان باستان ارتباطی نداشته و همواره جشنی ملی و برگرفته از شرایط اقلیمی و رویدادهای کیهانی بودهاست.
    قدمت زیاد این مراسم باعث شده تا در باره دلایل برگزاری آن روایتهای بسیار متعدد و متناقضی در منابع قدیم ثبت شود.با اینکه در هیچیک از متون پهلوی و منابع زرتشتی عصر ساسانی و پس از آن، نامی از جشن سده و مراسم آن برده نشده و پیداست که این جشن در مغایرت با سنت زرتشتی بوده است؛ اما خوشبختانه در دوران معاصر این مراسم در میان هممیهنان زرتشتی نیز رایج شدهاست که البته در شیوه برگزاری، به برخی آیینهای کهن و گاه مهم آن توجه نمیشود. ابوریحان در كتاب التفهیم درباره وجه تسمیه جشن سده می نویسد: "سبب نام سده چنانست كه از آن تا نوروز پنجاه روز است و پنجاه شب".چون جشن سده مانند جشنهای فروردین و تیرگان و مهرگان و… از عهد ساسانی به یادگار مانده است، بیشك در زبان پهلوی نامی داشته است و ظاهراً جشن مزبور در آن زمان «ستك» (satak) یا «سدهگ» (sakhag) خوانده میشده كه تازیان آن را معرب كرده «سدق» و «سذق» می گفتند كه بعدها به سده معروف شد.
    سده به معنی منسوب به شمارة صد است و اینكه در فرهنگهای پارسی آن را به معنی آتشی با شعله های بلند گرفتهاند، معنی مجازی و فرعی است كه به مناسبت جشن سده كه از قدیم رایج بوده است. شاید نظر به آتشافروزیهای بزرگی كه در جشن سده مرسوم بوده است چنین معنی مجازی را از كلمة سده برداشت كرده باشند.بیرونی در رابطه با ارتباط جشن و عدد صد در كتاب التفهیم چنین مینویسد: «… و نیز گفتهاند كه اندر این روز از فرزندان پدر نخستین (آدم) صد تن تمام شدند.» و گردیزی مؤلف زینالاخبار آورده: «سدة بزرگ، چنین گویند مغان كه اندر این روز سد مردم تمام شده بود از نسل میشی و میشیانه و ایشان دو مردم نخستین بودند، چنانكه مسلمانان گویند آدم و حوا، مغان را آن دو تن بودند.» در برهان قاطع اشاره به آن دارد كه واضع این جشن كیومرث است.در چنین روزی فرزندان وی به صد تن رسیدند و چون بالغ شدند در شبِ این روز جشن گرفتند و همه را كدخدا كرد و فرمود كه آتش بسیار افروختند و بدان سبب آن را سده گویند.در برخی از منابع این جشن را به هوشنگ بن سیامك نسبت میدهند و بعضی گویند هوشنگ كه پسر چهارم آدم (ع) است یعنی به چهار پشت به آدم (ع) میرسد، روزی با صد كس بطرف كوهی رفت، ناگهان ماری بزرگ بنظرش درآمد و چون هرگز مار ندیده بود بشگفت آمد و گفت جمیع جانوران متابعت ما میكنند، همانا این جانور دشمن ماست كه سر از اطاعت پیچیده، سنگی برداشت و بر جانب مار انداخت، آن سنگ خطا شد و بر سنگ دیگر خورد، آتش از آن بجست و بر خش و خاشاك افتاد و مار بسوخت، چون در آن زمان هنوز آتش ظاهر نشده بود هوشنگ با همراهان از پیدا شدن آتش خرم و شادان گردید و گفت این نور خداست كه دشمن ما را كشت و بسجده رفت و شكر ایزد به جای آورد و آتش را قبلة خود ساخت و در آن روز جشن بزرگی گرفت.
    ابوریحان در التفهیم نوشته: « اما سبب نامش سده چنانست كه از آن تا نوروز پنجاه روز است و پنجاه شب.» و نیز در زینالاخبار آمده كه بعضی گفتهاند میان این روز و میان نوروز صد شبانه روز است یعنی پنجاه روز و پنجاه شب، بر این سبب سده نام كردندش.این جشن معمولاً روز دهم (آبان روز) از ماه بهمن گرفته میشده است و همة مورخین و فرهنگ نویسان بدان اشاره كردهاند و در آن شب كه میان روز دهم و روز یازدهم است به آتشافروزی مبادرت میورزیدهاند . سده در مآخذ موجود نام شب است نه نام روز و ظاهراً این جشن كه آتشافروزی در آن مرسوم بوده در شب پیش از روز نود و نهم زمستان (پنجماهه) واقع میشده و در حقیقت میتوان گفت كه در پایان آذر روز یا نهم از ماه بهمن این جشن صورت میگرفته است.از رسوم جشن سده در عهد ساسانیان هیچ گونه آگاهی نداریم ولی بیشك پیش از اسلام این جشن با مراسمی پرشكوه معمول بوده است و لااقل میتوان آتش افروزی سده را در زمان ساسانیان محقق دانست، گذشته از آنكه فردوسی بارها در شاهنامه یادآور این جشن بوده و تذكر وی میرساند كه در خداینامهها نیز از آن مكرر ذكری بوده و از شعرهای وی بخوبی برمیآید كه جشن سده در عظمت و اهمیت، نظیر نوروز و مهرگان بوده است و بعلاوه جایگاهی ویژه و كاخی باشكوه كه غالباً در پیرامون آتشكده بوده ، برای آن ترتیب میدادهاند.
    الف) مراسم سده در قدیم : چون روز سده فرا می رسید مهمترین رسمی را كه معمول میداشتند و از دیرباز تا كنون نیز برجاست آتشافروزی بوده است كه اساساً شكوه و شهرت جشن سده نیز براساس آن استوار بوده و هست و این كار در پایان روز دهم (آبان روز) و شب یازدهم از ماه بهمن انجام میگرفته است. هر یك از مردم به فراخور حال خویش به تهیه هیزم مبادرت میورزید و سپس بدان آتش میافروختند. در رو به روی آتشی كه در حضور سلطان یا امیر افروخته میشده است، خوانی میگستردهاند و شعرا قصائدی را كه در مدح شاه و وصف سده سروده بودند در آن هنگام یا پس از آن میخواندند و مردم به شادی و رامش پرداخته و با جهیدن از فراز تودههای كوچك آتش نشاط خود را آشكار میساختهاند. در این شب، پدران برای فرزندان و خردسالان خویش بوق سفالی میخریدند. بقول بیرونی در شب سده ایرانیان دود بر می انگیختند ، تا دفع مضرت كرده باشند. (دفع ضرر )
    ب) مراسم سده در عصر حاضر : این قسمت بدو بخش متمایز تقسیم میگردد، یكی مراسم سده نزد زرتشتیان و دیگری جشن سدهء مسلمین نواحی مختلف ایران .
    1) در نزد زرتشتیان بدین صورت است كه ابتدا پشتة بزرگی از خار و هیزم فراهم و رویهم انباشته میكنند، عدهای از افراد زرتشتی در محل ساختمان محصور شاه حاضر میشوند و سه روز در آن مكان بشاد كامی میپردازند. از نیم روز به بعد تماشاگران كه بیشتر اهل شهر بودند، میآمدند و جشن را آغاز میكردند و همینكه آفتاب در پس افق پنهان گشت، ده موبد كه لالهای در دست دارند و دست دیگرش بدست موبد دیگری است و آن موبد هم دست موبد دیگر را گرفته است دور كوهة خار، شروع بگردش میكنند و نیایش آتش میخوانند، این موبدان لباس سپید به تن دارند و پس از آنكه سه مرتبه بگرد پشتة خار گشتند، تودة خار را از اطراف با همان لالهای كه در دست دارند آتش میزنند، پشتة خار كه آتش گرفت، چون بتندی فروزان میشود بسیار تماشائیست بطوری كه گرمی آن حلقة تنگ جمعیت را با هیاهو و جنجال از دور خود پراكنده میكند، ولی جمعیت نیز بزودی تلافی میكنند و همین كه شعلههای آتش از شدت خود كاست، مجدداً بسوی آن هجوم میآورند و جسم نیمه جانش را به بازی میگیرند و از روی آن میجهند حتی اسب سوران از فراز تودههای آتش میپرند.
    2) جشن سدهای كه در بعضی نقاط ایران گرفته میشود سادهتر است، یعنی بهمان ترتیب كه گفته شد مردم پشتههائی از خار و خاشاك گردآورده و هنگام غروب آتش میزدند. گاهی لب بسرودن ترانهای دلكش میگشودند و گاهی نیز جامههای ویژهای به تنكرده و به شادی می پرداختند، همانند سیزده نوروز آن را برگزار می كردند






    آن ها آزادانه وحشي اند ، ما وحشيانه آزاديم
    من به فاحشه بودن قلب بدن هاي باكره شان ايمان دارم
    من يك تار موي گنديده فرهنگ برهنگي ام را ، با برهنگي فرهنگي شان عوض نخواهم كرد
    و عادت نخواهم كرد به بلاهايي كه سرم مي آيد و به دروغ هايي كه ميشنوم
    آن ها روح ميفروشند و از تن فروشي ماهي هاي آزاد در تنگ بد ميگويند
    زندان مفهوم عميق تري از چهار ميله عمودي دارد؛
    يك در بسته است به دنيايي كه ميداني اگر بخواهي به آن وارد شوي ، نميتواني
    و چه غم انگيز است خواستني كه توانستن نيست!
    من درميان دو آينه روبروي هم ، در دو طرفم، گم نميشوم. تصوير آن ها تا ابد ادامه دارد
    اما راه مستقيم هنوز مقصد دارد...
    و تو از سر ناداني ات به من ميخندي و من براي شفايت گريه ميكنم
    تو من را نميداني. حتي خودم هم شايد خودم را نميدانم، حتي نميدانم كجايم!
    من در اين اتاق هستم يا اين اتاق در ذهن من است
    حتي نميدانم جز كساني هستم كه رفتند اما يادشان هست ، يا كساني كه هستند اما يادشان رفت كه هستند.
    اما ميدانم كه دورم از كساني كه آشنايي شان اتفاق است و جدايي شان سرنوشت...


  2. 5 کاربر مقابل از Farzandeiran عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.

    mohammad6 (30th April 2014), aynaz (31st January 2014), ¤ zed baz ¤ (31st January 2014), Lovely Girl (31st January 2014), salmonela (31st January 2014)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
برو بالا