باشگاهها برای خداحافظی مدیون کسی نیستند
کاربر برتر ماه کاربر برتر ماه ali_@sghar
تاپیک برتر ماه تاپیک برتر ماه « مراجعه به تاپیک اصلی »
سوالات متداول و تاپیک های مهم
    گزارش مشکلات انجمن و قالب جدید توسط کاربران
    اطلاعیه گزارش مشکلات چند روز گذشتهِ سایت و انجمن
    افتتاح سایت پرسپولیس اف سی
    ~ اطلاعیه امنیتی ~
    تاپیک 5
    تاپیک 6
    تاپیک 7
    تاپیک 8
    تاپیک 9
    تاپیک 10
    تاپیک 11
    تاپیک 12

کاربران برچسب زده شده

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3

موضوع: باشگاهها برای خداحافظی مدیون کسی نیستند

  1. #1


    محل سکونت
    SHIRAZ
    نام واقعی
    s A r A
    استاتوس
    عجب دنیای کوچیکی...
    شغل و حرفه
    DANESHJOO
    تیم های محبوب خارجی
    Real-Madrid | Germany
    نوشته ها
    9,478
    تشکر
    32,276
    تشکر شده 35,728 بار در 9,569 ارسال
    یاد شده
    در 2 پست
    برچسب زده شده
    در 68 تاپیک

    باشگاهها برای خداحافظی مدیون کسی نیستند






    - پیش فصل لیگ امسال ایران مثل سالهای پیش یک اتفاق مشابه داشت، بازیکنانی که می‎خواستند با باشگاه قدیمی و مورد علاقه‎شان از فوتبال خداحافظی کنند. علی کریمی، جواد نکونام و علیرضا اکبرپور، غلامرضا عنایتی و.... و نام‎های بزرگی که این سالها قصه‎شان را می‎دانیم. بازیکنانی که می‎خواستند/ می‎خواهند با پیراهن تیم محبوبشان از فوتبال خداحافظی کنند اما مربیانشان اعتقادی به آنها ندارد. همه‎ی عاشقان فوتبال مسحور آن بازی آخر فصلی هستند که بازیکن با بازوبند کاپیتانی به جمعیت ایستاده‎ای نگاه می‎کند که با تمام وجودش دست می‎زند و نام او را فریاد می‎زند و کم کم اشک به چشمانش می‎آید و با دستی اشک‎هایش را پاک می‎کند و با دستی از آنها تشکر می‎کند. لحظه‎ی بدرقه‎ی او به پانتئون بزرگان تاریخ فوتبال. ولی آیا این تنها در آن تالار بزرگ است؟

    - سوال این است که آیا بازیکنان بزرگ بخاطر سهمی که در موفقیت‎های باشگاهشان داشته‎اند حق دارند از آنها متوقع باشند؟ آیا واقعا «حق فلانی است که یک خداحافظی در حد شان و منزلتش داشته باشد؟» یا «با پیراهن تیم مورد علاقه‎اش از فوتبال خداحافظی کند؟» هر حرفه‎ای برای تدوام کارش نیاز به اخلاق خاص خودش دارد، اخلاق مهندسی، اخلاق کارگر و کارفرما، اخلاق حرفه‎ای فوتبال و... قوانین اغلب نانوشته‎ای که حافظ شان و منزلت و تاریخ آن مجموعه‎اند. اگر فرد جدیدی وارد آن مجموعه شود بداند که بابت عمر و انرژی که برای آن مجموعه می‎گذارد احترامی در خور پاسخ می‎گیرد. ولی احترام در گذر زمان‎ شکل‎های جدیدی به خود می‎گیرد. خودش را بازتعریف می‎کند و احساسات جدیدی می‎سازد. حالا دیگر تیری آنری پیش از آن که در تیم دیگری از فوتبال خداحافظی کند از مجسمه خودش در مقابل ورزشگاه امارات پرده‎برداری می‎کند. او هنوز در آمریکا رکوردهای گلزنی قاره دیگری را جابجا می‎کند و همزمان اسطوره باشگاه آرسنال است. آیا چنین اخلاقی مورد پذیرش فوتبال ایران قرار می‎گیرد؟ احترام به بازیکنان بزرگ وظیفه باشگاه است، ولی آیا تیم‎ها هم متعهد به چنین وظیفه‎ای هستند؟ آیا آرسن ونگر موظف است که تا آخرین لحظه آنری را در چمن امارات نگه دارد یا باشگاه باید مجسمه‎اش را در سرسرا نصب کند؟

    - مربی تیم به پیروزی تیمش متعهد است نه هیچ چیز دیگر. و ابزارش بازیکنانش هستند و افکار خودش. او می‎خواهد تیمش قهرمان شود، اگر شده با گل به خودی حریف! اگر دوایت یورک و اندی کول نتوانستند، الگنار سولسشر باید بیاید و تیم را قهرمان اروپا کند. اگر میرو کلوزه نتوانست بازیکنی از روی نیمکت بیاید و تیمش را قهرمان جام جهانی کند. او می‎خواهد همه اعضای تیمش مثل اعضای بدن هماهنگ باشند. کسی از این سمفونی بیرون نزند، حتی اگر بازیکن بزرگی باشد. مربی دوست ندارد در لحظه‎ای که تیمش عقب افتاده دوربین‎ها بازیکن بزرگی را روی نیمکت نشان دهند که مغموم در صندلی فرو رفته. این یعنی یک نت فالش.

    - باز همان سوال اول. آیا بازیکنان بزرگ باید از باشگاهشان توقع بازی تا لحظه آخر عمر فوتبالی‎شان را داشته باشند؟ آیا گله کردن و غر زدن بار روانی به تیم محبوبشان اضافه نمی‎کند؟ آیا اصولا باید توقع داشت؟ چه آشکار چه پنهان. چه در مصاحبه نکونام چه در نامه خداحافظی کریمی. آیا وقتش نرسیده که بازیکنان بجای پیروی از افکار عمومی با فکر و منطق خودشان جهت جریان فکرها را عوض کنند؟

    - روز آخر همه ما، چه کارمند باشیم چه کارگر چه بازیکن فوتبال، وقتی از جایی که بودیم خارج می‎شویم دچار احساسات می‎شویم. احساسات در این سرزمین اغلب از مسیر مظلومیت می‎گذرد. معمولا یک طرف بازی متهم به قساوت می‎شود تا راه بروز احساس باز شود. نقطه‎ی مقابل احساساتِ قدیم قساوت نیست بلکه احساساتِ جدید است، جایی که بازی با منطق دو طرف به سمتی ‎برود که لحظه آخر همه ایستاده باشند و همدیگر را تشویق کنند. جایی که بازی آخر با باخت هیچ کدام تمام نشود. که پایان، ورود به جاودانگی باشد. این بار از دری جدید به پانتئون بزرگان.

    ای اسپورت
    ویرایش توسط s A r A : 3rd August 2014 در ساعت 10:13


  2. 2 کاربر مقابل از s A r A عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.

    Terminator2731 (3rd August 2014), محمد سرخ (3rd August 2014)

  3. #2


    محل سکونت
    SHIRAZ
    نام واقعی
    s A r A
    استاتوس
    عجب دنیای کوچیکی...
    شغل و حرفه
    DANESHJOO
    تیم های محبوب خارجی
    Real-Madrid | Germany
    نوشته ها
    9,478
    تشکر
    32,276
    تشکر شده 35,728 بار در 9,569 ارسال
    یاد شده
    در 2 پست
    برچسب زده شده
    در 68 تاپیک
    یه مقاله جالب با یه مثال ملموس
    باسد که درک فوتبالیمون بیشتر بشه


  4. کاربر مقابل از s A r A عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:

    Terminator2731 (3rd August 2014)

  5. #3


    محل سکونت
    مشهد
    نام واقعی
    HOSEIN
    استاتوس
    اول پرسپولیس بعد .....
    شغل و حرفه
    دانشجوی کامپیوتر ( Network)
    بازیکن محبوب
    ali daei
    تیم های محبوب خارجی
    Manchester-United | Portugal
    نوشته ها
    5,325
    تشکر
    20,544
    تشکر شده 7,103 بار در 3,074 ارسال
    یاد شده
    در 0 پست
    برچسب زده شده
    در 66 تاپیک
    درسته ..... این بازیکنا هستن که باید مدیون باشگاه باشن که تونستن از طریق همین تیم ها به افتخارات بزرگی برسن .....
    به قول سارا امیدوارم درک فوتبالیمون کمی بره بالا ، اینو نه تنها برا همه میگم بلکه برا خودمم هست ...
    تا ابد در قلب ما خواهی ماند ............ درود به روح مقدست ای مرد


  6. کاربر مقابل از Terminator2731 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:

    s A r A (3rd August 2014)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
برو بالا