حوصله همه سر رفته است

پس از دو بازی خوب و درخشان در لیگ قهرمانان آسیا، همه در انتظار تیمی متفاوت از پرسپولیس بودند اما بازگشت پرسپولیس به لیگ، بازگشت به همان فوتبال ملالآوری بود که از ابتدای فصل شاهد بودیم. پرسپولیس در لیگ برتر تیمی متفاوت از آنچه در لیگ قهرمانان به نمایش گذاشته بود شد چون فضای لیگ برتر برای بازیکنان فرق میکند و مهمترین مساله این است که بازیکنان پرسپولیس با فاصلهای که از صدر جدول گرفتهاند، انگیزههای لازم برای بازی در لیگ را ندارند.





آنها در لیگ برتر فقط بازی میکنند که بازی کرده باشند چون مجبورند اما هیچ انگیزه و هدفی در لیگ ندارند. وضعیت پرسپولیس در لیگ برتر به شکلی درآمده که آنها از کسب سهمیه برای حضور در لیگ قهرمانان سال بعد هم ناامید هستند و مجموعه این عوامل پرسپولیسی را شکل داده که در تبریز بازی را میبازد و پس از دریافت گل، برای تغییر نتیجه به آب و آتش نمیزند.

این پرسپولیس کجا؛ پرسپولیسی که مقابل لخویا دیدیم کجا؟ آیا از محمد نوری مقابل تراکتور همان فوتبالی را تماشا کردیم که در دو بازی لیگ قهرمانان دیده بودیم؟ چرا مثلا در بازی دیروز اشتباهی فاحش از بازیکنی به نام حاتمی سرمیزند که منجر به گل 3 امتیازی تراکتوریها میشود اما هرگز چنین اشتباهاتی را نه توسط حاتمی که از سوی هیچکدام از بازیکنان در لیگ قهرمانان شاهد نبودیم.





البته بیانگیزگی تنها به بازیکنان خلاصه نمیشود؛ به نظر میرسد کادر فنی پرسپولیس هم بیحوصله به بازیهای لیگ برتر نگاه میکنند و وقتی میان لیگ قهرمانان و لیگ برتر دست به مقایسه میزنیم، پرسپولیس را در ازبکستان تیمی سازمانیافته و با دفاعی چند لایه میبینیم که هرگز به حریف خود اجازه خلق یک موقعیت هم نمیدهد. تمام ضربات سر را محسن بنگر میزند و لیدر خط دفاع است. در خط میانی محمد نوری همه کار میکند؛ از توپربایی گرفته تا بازیسازی و دادن پاس اول حمله. ترکیب او با طارمی و عالیشاه، پرسپولیس را در فاز هجومی به یکی از بهترین تیمهای لیگ قهرمانان بدل کرده بود اما در لیگ برتر هرگز این مثلث هجومی شکل نمیگیرد و نشانی از آن پرسپولیس بزرگ نمیبینیم.

برای پرسپولیس لیگ برتر تمام شده است. آنها با 10 شکست یکی از بدترین فصلهای 2 دهه اخیر را سپری میکنند و وقتی قهرمانی یا گرفتن سهمیه از دسترس پرسپولیس خارج شده، چهارمی یا سیزدهمی برای بازیکنان هیچ تفاوتی ندارد اما درخشان و کادر فنی باید مراقب باشند تا این روحیه در آسیا تکرار نشود و پرسپولیس اگر در لیگ نتیجه نمیگیرد، لااقل در لیگ قهرمانان به گونهای ظاهر شود که به عنوان صدرنشین به مرحله بعد صعود کند تا میزبان بازی حذفی باشد و شانس رسیدن به مراحل بالاتر را از دست ندهد.





ختم کلام؛ لیگ برتر برای پرسپولیس تمام شده است و این تیم با این روحیه و انگیزه، در لیگ برتر باز هم میبازد و میبازد تا لیگ به اتمام برسد. پرسپولیس امسال را هم مثل سالهای قبل از دست داد؛ تنها کورسوی امید لیگ قهرمانان است به شرطی که آنها همان تیمی باشند که در 2 بازی اول مقابل لخویا و بنیادکار ظاهر شدند نه تیمی که در تبریز شاهد بودیم و برای جبران گل خورده، قدم از قدم برنمیداشت.