درباره تماشاگران کم تاثیر و پرتوقع فوتبال ایران/ رفیقِ روزهای خوب!
کاربر برتر ماه کاربر برتر ماه ali_@sghar
تاپیک برتر ماه تاپیک برتر ماه « مراجعه به تاپیک اصلی »
سوالات متداول و تاپیک های مهم
    گزارش مشکلات انجمن و قالب جدید توسط کاربران
    اطلاعیه گزارش مشکلات چند روز گذشتهِ سایت و انجمن
    افتتاح سایت پرسپولیس اف سی
    ~ اطلاعیه امنیتی ~
    تاپیک 5
    تاپیک 6
    تاپیک 7
    تاپیک 8
    تاپیک 9
    تاپیک 10
    تاپیک 11
    تاپیک 12

کاربران برچسب زده شده

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 4 , از مجموع 4

موضوع: درباره تماشاگران کم تاثیر و پرتوقع فوتبال ایران/ رفیقِ روزهای خوب!

  1. #1


    محل سکونت
    SHIRAZ
    نام واقعی
    s A r A
    استاتوس
    عجب دنیای کوچیکی...
    شغل و حرفه
    DANESHJOO
    تیم های محبوب خارجی
    Real-Madrid | Germany
    نوشته ها
    9,478
    تشکر
    32,276
    تشکر شده 35,728 بار در 9,569 ارسال
    یاد شده
    در 2 پست
    برچسب زده شده
    در 68 تاپیک

    درباره تماشاگران کم تاثیر و پرتوقع فوتبال ایران/ رفیقِ روزهای خوب!



    آی اسپورت-
    برای سال ها، تماشاگران فوتبال ایران با شعارهایی مثلِ «بهترین تماشاگران دنیا» توصیف و به عنوان جماعتی به سایرین شناسانده شده اند که «فداکارانه» در گرما و سرما به ورزشگاه می روند تا به حمایت از تیم محبوب شان بپردازند. حالا اما دیگر خبری از حضور پرتعداد علاقه مندان به فوتبال در استادیوم های ایرانی نیست و دیگر نمی شود مثل سابق به سبب در اختیار داشتن سکوهایی پر، به لیگ های کشورهای حوزه خلیج فارس فخر فروخت.

    واضح است که تماشاگرِ ایرانی برای حضور در استادیوم مصائبی را تحمل می کند که تقریبا در هیچ نقطه دیگری از دنیا وجود ندارند. اینکه در بهترین ورزشگاه ایران، فاصله ایستگاه متروی اخصاصی ورزشگاه با زمین فوتبال حداقل سی دقیقه است، اینکه توی ساندویچ های کالباسِ آزادی، خبری از کالباس نیست، اینکه آبخوری ها قطع اند و صندلی ها ناراحت و بازی ها عموما نازیبا، بهانه های درست و قابل توجهی برای خالی شدن ورزشگاه ها به شمار می روند اما سوال مهم شاید این باشد که هواداری که حاضر نیست این سختی ها را به جان بخرد و برای حمایت مستقیم از تیم راهی ورزشگاه شود، چطور می تواند سطح توقع اش را از تیم را در بالاترین حد ممکن نگه دارد؟


    بازی تویِ آزادیِ خالی از جمعیت، دیگر تبدیل به عادتِ این فصل پرسپولیسی ها شده بود تا اینکه هواداران این باشگاه بالاخره ناپرهیزی کردند و به حمایت 30 هزار نفری از تیم شان در دیدار حساس با لخویا پرداختند. همین استقبال، کافی بود تا پرسپولیس بهترین نمایش فصل اش را ارائه کند و تیم پرستاره حریف را به مرزهای تحقیر شدن برساند.

    بدون استثنا همه مهره های تیمِ درخشان در پایان آن مسابقه تاکید داشتند که این پیروزی، نتیجه حمایتِ سکوها از تیم بوده است و شاید اگر در لیگ نیز چنین حمایتی وجود داشت، آن ها نتایج به مراتب بهتری می گرفتند. این حمایتِ لیگی، حتی در میان هواداران تیم رقیب نیز مشاهده نمی شود. استقلالی ها بعد از پیروزی های متوالی و نتایج مثبت، در یکی از حساس ترین مسابقه های همه فصل شان کمتر از 10 هزار تماشاگر دارند. آن هایی که لطف کرده اند و برای تشویق استقلال به آزادی آمده اند نیز آنقدر بی سروصدا و آرام هستند که در همه دقایق مسابقه صدای شان از تلویزیون شنیده نمی شود. آن ها با بنرها و شعارهای شان تنها مشغول حمایت از سرمربی تیم رقیب و توهین به دروازه بان این تیم هستند و حضورشان عملا هیچ تاثیر مثبتی بر روی روند مسابقه استقلال ندارد.


    به نظر می رسد تماشاگرِ ایرانی فوتبال، نمی داند و یا نمی خواهد بداند که چه تاثیر شگرفی در رقم خوردن سرنوشت تیم محبوب اش دارد. او، این حق را برای خود محفوظ می داند که همه ارکانِ باشگاه را در قیاسِ با نمونه های اروپایی مورد نکوهش قرار دهد اما فراموش می کند که در اروپای مذکور، تماشاگرها تیم را تشویق می کنند تا به گل برسد و در ایران تیم ها فقط زمانی تشویق می شوند که به گل رسیده باشند.

    جماعتِ سکونشین کم انرژی، پرتوقع و مسئولیت گریز، به جای آنکه بر جریان مسابقه تیم تاثیر بگذارد، از آن تاثیر می گیرد و تنها در شرایطی حاضر است برای تشویق تیم قدم رنجه کند و به استادیوم تشریف ببرد که همه چیز آرام باشد و تیم توی کورس قهرمانی با تیم های دیگر رقابت کند. حضور انبوهِ هوادارها هم البته در سال های اخیر، تاثیر چندان مثبتی برای باشگاه های پرطرفدار نداشته است. چرا که این تماشاگرها معمولا در صورت نتیجه نگرفتن تیم از حوالی دقیقه شصت، به ریسمانِ «حیا کن، رها کن» چنگ می اندازند و مشغولِ شناسایی بی غیرت ها از دیگران می شوند.

    در واقع این گروه، بیش از آنکه هوادار باشند، ترجیح می دهند تعریف درستی از واژه لغت نامه ای «تماشاگر» ارائه کنند و به جای آنکه انگِ دیوانگیِ فوتبال را برای خود بپذیرند، در قامتی شبیه به منتقد تئاتر راهی استادیوم ها می شوند تا در نهایتِ سکوت و به وسیله عینک ذره بینی، به جستجوی ضعف ها بپردازند و تا می توانند ایراد بگیرند. اینجا، غایبان روزهای سخت، همان معترضانِ جدی نتایج نهایی هستند. آن ها که در سرما و گرما تیم های شان را تنها گذاشته اند. آن ها که رفیق روزهای خوب اند و رفیق خوبِ روزها، نه!



  2. 4 کاربر مقابل از s A r A عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.

    San Iker (17th March 2015), SEYEDHAMED (18th March 2015), yalda88 (17th March 2015), ZahrA-ReD (17th March 2015)

  3. #2


    محل سکونت
    SHIRAZ
    نام واقعی
    s A r A
    استاتوس
    عجب دنیای کوچیکی...
    شغل و حرفه
    DANESHJOO
    تیم های محبوب خارجی
    Real-Madrid | Germany
    نوشته ها
    9,478
    تشکر
    32,276
    تشکر شده 35,728 بار در 9,569 ارسال
    یاد شده
    در 2 پست
    برچسب زده شده
    در 68 تاپیک
    به نظر می رسد تماشاگرِ ایرانی فوتبال، نمی داند و یا نمی خواهد بداند که چه تاثیر شگرفی در رقم خوردن سرنوشت تیم محبوب اش دارد. او، این حق را برای خود محفوظ می داند که همه ارکانِ باشگاه را در قیاسِ با نمونه های اروپایی مورد نکوهش قرار دهد اما فراموش می کند که در اروپای مذکور، تماشاگرها تیم را تشویق می کنند تا به گل برسد و در ایران تیم ها فقط زمانی تشویق می شوند که به گل رسیده باشند.

    جماعتِ سکونشین کم انرژی، پرتوقع و مسئولیت گریز، به جای آنکه بر جریان مسابقه تیم تاثیر بگذارد، از آن تاثیر می گیرد و تنها در شرایطی حاضر است برای تشویق تیم قدم رنجه کند و به استادیوم تشریف ببرد که همه چیز آرام باشد و تیم توی کورس قهرمانی با تیم های دیگر رقابت کند. حضور انبوهِ هوادارها هم البته در سال های اخیر، تاثیر چندان مثبتی برای باشگاه های پرطرفدار نداشته است. چرا که این تماشاگرها معمولا در صورت نتیجه نگرفتن تیم از حوالی دقیقه شصت، به ریسمانِ «حیا کن، رها کن» چنگ می اندازند و مشغولِ شناسایی بی غیرت ها از دیگران می شوند.



    چه متن فوق العاده ای
    رفیق روزهای خوب نه رفیق خوب روزها ( اتفاقا دیشب یاد همین اهنگ چاووشی افتادم گوش دادم ا)
    واقعا ادم بازیای اروپا میبینه نه رئال و بارسا و منجستر جلسی و یووه نه
    مثلا دورتموند ته جدولی ایبار هال سیتی و ... با چه عشقی با چه شوری تیماشون و تشویق میکنن واقعا لذت بخشه
    اون وق تماشاگرای ما...
    ویرایش توسط s A r A : 17th March 2015 در ساعت 12:18


  4. 2 کاربر مقابل از s A r A عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند.

    yalda88 (17th March 2015), ZahrA-ReD (17th March 2015)

  5. #3


    محل سکونت
    پایتخت
    نام واقعی
    z@hra
    استاتوس
    من بد نیستم۔۔۔ شاید بلد نیستم!
    شغل و حرفه
    فوتسال
    بازیکن محبوب
    Mohsen Khalili
    تیم های محبوب خارجی
    Real-Madrid | Spain
    نوشته ها
    1,771
    تشکر
    5,928
    تشکر شده 3,099 بار در 1,380 ارسال
    یاد شده
    در 0 پست
    برچسب زده شده
    در 29 تاپیک
    این روزا خیلیامون فقط-تماشاگر-یم نه -هوادار-! درسته اوضاع اصلا باب میلمون نیست و اکثرا حق باهامونه اما یادمون نره وظیفه مون طرفداریه!پرسپولیس اول بشی،آخر بشی دوستت داریم شعار هممونه! چون با یه شخص مشکل داریم دلیل نمیشه دست از حمایت تیممون برداریم! درمورد اس دقی ها هم حرفی ندارم!نمیدونم از تیمشون چی میخوان؟!


    این قرمزه منه...

    دوسش دارم خیلی زیاد...

    قهرمانی بهش میاد...





  6. #4


    محل سکونت
    کرج
    نام واقعی
    سیدحامد
    استاتوس
    *
    شغل و حرفه
    کارمند/الکترونیک
    بازیکن محبوب
    ali daei
    تیم های محبوب خارجی
    Barcelona | Brazil
    نوشته ها
    5,443
    تشکر
    5,733
    تشکر شده 3,381 بار در 1,968 ارسال
    یاد شده
    در 0 پست
    برچسب زده شده
    در 42 تاپیک
    منه هوادار وقتی می بینم که مدیرا و مربی ها و علی الخصوص بازیکنا اندازه پوست پیاز هم بهم اهمیت نمیدن و فقط به فکر جیبشونن چرا باید برم ورزشگاه و با شعور خودم بازی کنم

    یه زمانی پرسپولیس واقعی وجود داشت و یه بازیکنایی توش بودن که برا هوادار جون میدادن ( به قول محرمی که گفت هروقت بهم فحش میدادن انگیزم بیشتر میشد)

    یادش بخیر یادمه مدرسه رو ول میکردیم و 48 ساعت تو راه بودیم و یه شب هم جلو ورزشگاه میخوابیدیم تا بازی داربی رو ببینیم
    چون واقعا ارزششو داشت ، بازیکنایی مثل کریمی و باقری بازوبند رو بدست داشتن که برا تیم و هوادار زحمت می کشیدن
    نه مثل محمد نوری که اول فصل میخواد بره استقلال ،تعطیلات نیم فصل میخواد بره سپاهان و تراکتور ، هروقت هم جیبش خالی میشه تمرین نمیاد ، اگه م با سرمربی مشکل پیدا کرد تو زمین توپا رو به آسمون میفرسته ( مثل بازی رفت با تراکتور که تک به تک رو بیرون زد و گفت چمن کج بود نمیدونم دروازه رو ندیدم) و همون بازی هم باعث اخراج سرمربی شد

    ولی الان رفتنم به ورزشگاه 48 دقیقه شاید طول بکشه ولی نمیرم ، چون واقعا نه پرسپولیسی می بینم و نه بازیکن با غیرتی

    سالای قبل هم که میرفتم فقط بخاطر دایی بود





مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
برو بالا