یادداشت: آواز قویِ یورگن کلوپ






واقعا چه انتظاری غیر از این داشتیم؟
آرشِ حقیقی
یکی از "کوئیز"هایِ کلاسیکِ نسلهایِ آیندهیِ هواداران یونایتد قطعا این است: آخرین بازی سر الکس روی نیمکت یونایتد با چه تیمی بود و نتیجه چی شد؟ خب برایِ ما خیلی نگذشته، 5-5 در ورزشگاهِ هوثورنز مقابل وست بروم، با هت تریکِ روملو لوکاکو. ریو فردیناند بعد از این بازی گفت: «خب انتظار نداشتید که سر الکس با یک 0-0 تموم بکنه، معلومه که باید همچین بازیای میشد!»هواداران بی طرفِ ورزش همیشه عاشقِ "آندرداگ" هستند، عاشق تیم یا ورزشکاری که هیچ کس رویش شرط نمیبندد، اما بر خلاف موج شنا میکند و درام میآفریند. اصلا این علاقه همهگیر به یورگن کلوپ هم از همینجا شروع شد. کلوپ حکم یاغیای را داشت که نظمِ حاکمِ بوندسلیگا و اروپا را به هم ریخت و حداقل برایِ مقطعی کوتاه بایرن مونیخ را از تخت سلطنتش پایین کشید. و حالا چه واقعهای سمبلیکتر که کلوپ آخرین بازی بزرگش با دورتموند را هم مقابل بایرن میبرد، بایرنی که دوباره قدرت بلامنازعِ آلمان شده است. واقعا به قولِ ریو فردیناند انتظاری غیر از این هم نمیرفت. حتی ضرباتِ پنالتیِ این بازی که خود به خود امری دراماتیک و خارج از قواعدِ کلی بازی است هم باید درامی مخصوص و فیلمنامهای به نهایت کنایی داشت. سر خوردنهایِ لام و آلونسو و بعد نویری که دیگر بی اعتماد به همتیمیهایش و برافروخته توپ را به تیر دروازه کوبید، دقیقا همان چیزی بود که این بازی لازم شد؛ یک خداحافظی باشکوه، آوازِ قویِ یورگن کلوپ.دیروز اولی هسه، تاریخدانِ فوتبال آلمان نوشت این بازیِ بایرن و دورتموند باید خیلی خیلی خاص و پر اتفاق باشد که مثلِ نیمهنهاییهایِ 1984 صفحهای اختصاصی در ویکیپدیایِ آلمانی پیدا کند. شاید این اتفاق نیفتد (احتمال زیاد نمیافتد)، اما صفحهیِ ویکیپدیایی هست به نامِ یورگن کلوپ و در این صفحه قطعا از نیمه نهایی جام حذفیِ 2015 به عنوان یک هورایِ بزرگِ نهایی و یک خداحافظی باشکوه از دورتموند یاد خواهد شد.کلوپ که بارها گفته عاشقِ موسیقی هوی متال است و فوتبالش را هم هوی متال بازی میکند، احتمالا بعد از بازی در رختکن قطعاتی از Manowar یا Hammerfall را برایِ بازیکنانش پلی کرده و در حالیکه شاهد بالا و پایین پریدنشان بوده مقصد آیندهاش را در سر مرور کرده، مقصدی هنوز نامعلوم.