مجلهیِ تخصصیِ فورفورتو ژوزه مورینیو را بینِ 50 مربیِ بزرگِ جهان، بهترین دانسته است. برایِ همین این مربی را از نظرِ تاکتیکی بررسی میکند


مایکل کاکس
مورینیو همیشه تیمش را با سیستم تمرین میدهد تا همیشه برایِ تغییر سریع از یکی به دیگری، برایِ مقاصدِ خاصش در بازی هایِ مختلف، آماده باشد. این سیستمها در پورتو و دروانِ اولِ چلسی 2-1-3-4 و 3-3-4، در اینتر 2-1-3-4 و 1-3-2-4، در رئال و دورانِ دومِ چلسی 1-3-2-4 و 3-3-4 بودند.
این نشان میدهد که مورینیو نرمشِ تاکتیکیِ زیادی دارد و البته همیشه آماده یِ برخورد با شرایطِ خاصِ هر بازی است. مورینیو همیشه به فوتبالِ بسته و دفاعی متهم شده است. بله، او معمولا در بازیهایِ بزرگ محافظه کار بازی میکند، اما برخی از تیم هایش، به خصوص رئال مادرید، قدرتِ تهاجمیِ فوق العاده ای مقابلِ رقبایِ ضعیف تر نشان داده اند. شاید نقدِ درست تر این باشد که بگوییم تیم هایِ مورینیو بیش از حد به فوتبالِ مستقیم و ضدحمله ای متکی هستند.
مورینیو انقلابی تاکتیکی و سبکی در فوتبال پدید نیاورده است. اما او استادِ استفاده از سیستم هایِ جا افتاده و گرفتنِ بهترین نتایج از آنهاست. از این منظر او تاکتیسینی بسیار دقیق و موشکاف است.