بی توجهیِ ژوزه مورینیو به سوالاتِ خبرنگاران در موردِ پیوستنِ احتمالیِ کوین دبروین به سیتی، شاید تاکتیکی برایِ دستِ کم گرفتنِ حریف و یا حتی از رویِ آنالیزِ دقیقِ فنی بود. اما دلیلی که مورینیو دبروین را به ولفسبروگ فروخت، دقیقا دلیلی است که میتواند باعثِ قهرمانیِ دوبارهیِ چلسی شود
.



از سالِ 1900 بدین سو تنها دو مربی موفق شده اند در لیگِ انگلیس دو بار (یا بیشتر) از عنوانِ قهرمانیِ خودشان دفاع کنند: باب پیزلی در سالهایِ 1977، 1980 و 1983 با لیورپول و سر الکس فرگوسن در سال هایِ 1994، 1997، 2000، 2001، 2008 و 2009 با منچستر یونایتد. آخرین باری هم که یک مربی موفق شد در لیگِ برتر از عنوانِ قهرمانیِ تیمش دفاع کند، خودِ سر الکس بود در فصلِ 2008-2009.
دفاع از عنوانِ قهرمانی همیشه در انگلیس سخت بوده است. می توان گفت در دورانِ مدرن تنها دو تیم، در دوران بودند که قدرتی به نسبت مطلق بر تیمهایِ دیگر داشتهاند: لیورپولی که بیل شنکلی و باب پیزلی ساختند و یونایتدی که سر الکس فرگوسن ساخت. از 23 تیمی که لیگِ انگلیس را بردهاند تنها 9 تیم دوبارِ پیاپی موفق به کسبِ این عنوان شده اند. نکتهیِ جالب اینجاست که خیلی از این تیمها درسته که موفق به دفاع از عنوانِ قهرمانیشان نشده اند، اما چند سال بعد دوباره لیگ را فتح کرده اند. به عنوانِ مثال: لیورپول (63-66)، منچستر یونایتد (64-67)، لیدز یونایتد (68-74)، لیورپول (87-90)، آرسنال (88-91)، آرسنال (97-2004) و منچستر سیتی (2012-2014). این نشان میدهد که تیم هایِ قهرمان به یک باره دچارِ افتی شدید نشده اند، یا قهرمانی شان اتفاقی نبوده است.
دلیلی عمیقتر برایِ شکست در دفاع از قهرمانی وجود دارد، دلیلی که مربیانی مثلِ سر الکس و مورینیو در بعدِ روانکاوانه یِ بازیکنانشان پیدا کردند. سر الکس تخصصِ ویژه ای در تشخیصِ اشباه شدنِ بازیکنانش بعد از قهرمانی داشت. حذفِ این بازیکنان از تیم و جایگزین کردنشان با مهره هایِ جدید و با انگیزه، فرمولِ جادوییِ سر الکس برایِ 6 بار دفاع از قهرمانی اش در لیگِ برتر بود؛ مسئله ای که مشکلِ اصلی من سیتی در 4 سالِ گذشته به حساب می آید.
ژوزه مورینیو هفته یِ پیش درباره یِ کوین دبروین گفت: «او به من گفت در ذاتش نیست که برایِ پیدا کردنِ جایِ ثابت در ترکیبِ تیم بجنگد و باید جایی بازی کند که مطمئن باشد در ترکیبِ قرار دارد.» فروشِ دبروین توسطِ مورینیو دقیقا دلیلی است که میتواند باعثِ قهرمانیِ دوبارهیِ چلسی در لیگِ برتر بشود. معروف است که مورینیو وقتی اولین بار بازیکنی را می بیند او را از لحاظِ روحی و ذهنی آزمایش میکند؛ از نیمکت نشین کردنش در حالی که بهترین فرمِ خودش را دارد، تا انتقاد ازش در کنفرانس هایِ مطبوعاتی. بازیکنانِ زیادی با این آزمون مورینیو مواجه شده اند: ازار، کورتوا، ماتا. اگر این بازیکنان از آزمونِ مورینیو سربلند خارج شوند و قدرتِ و ظرفیتِ بالایِ ذهنی و روحیِ خودشان را نشان بدهند، آنوقت تحتِ تعلیمِ بیشترِ آقایِ خاص قرار میگیرند، وگرنه بدونِ تردید فروخته میشوند.
سر الکس فرگوسن هم همین کار را با بازیکنانش میکرد. نه اینکه او هرگز پشیمانی ای از بابتِ فروش هایش نداشت (پل مگ گراو، دیگو فورلان)، اما این رویکرد و این فرمول بود که تیمش را همیشه تشنه یِ موفقیت نگه میداشت. برایِ همین دفاعِ مورینیو از عنوانِ قهرمانی اش و پیوستنش به کلوپِ سر الکس و باب پیزلی، درست به نظر میرسد.
ممکن است دبروین در سیتی، جایی که مطمئن باشد هر هفته به زمین میرود، بدرخشد و باعثِ بالا رفتنِ قدرتِ هجومیِ تیمش شود. اما مهم تصمیماتِ مورینیو است که تیمش را از بیانگیزه شدن همیشه در امان میدارد. مورینیو در دورانِ اولش در چلسی یک بار از قهرمانی اش دفاع کرد، چون تیمش جاه طلبی و میلِ به پیروزیاش را از دست نداد. همین نکته می تواند عاملی کلیدی در فصلِ آینده باشد.