فصلِ جدیدِ بوندسلیگا فردا شب با بازیِ بایرن مونیخ و هامبورگ، ساعتِ 23 به وقتِ تهران، آغاز می شود. خیلی ها در آلمان اعتقاد دارند که بایرن چهارمین قهرمانیِ متوالی را هم کسب خواهد کرد، اما زندگی برایِ غول هایِ باوارایا چندان ساده هم نخواهد بود.


به غیر از قدرتِ مطلقِ بایرن، پیش بینیِ بقیه یِ جدولِ بوندسلیگا در سال هایِ اخیر کارِ سختی بوده است. در بوندسلیگا تیمی مثلِ آزبروگ، با بودجه یِ 30 میلیون یورو پوند به رده یِ پنجم می رسد و قدرت هایِ سنتی ای مثلِ هامبروگ و دورتموند به تهِ جدول سقوط می کنند. اما وضعیتِ دو قدرتِ سال هایِ اخیر فوتبالِ آلمان در فصل جدید به چه شکل خواهد بود؟
ناچار باید از گواردیولا شروع کنیم. بایرن وقتی پپ را به خدمت گرفت می دانست او مربی ای عادی نیست. کیفیاتِ بالایِ او هم در 2 سالِ اخیر از چشمِ باشگاه پوشیده نبوده است. اما کارل هاینتس رومینیگه از اینکه گواردیولا هنوز تکلیفش برایِ سالِ آینده را مشخص نکرده، ناراضی است. سیاستِ باشگاهِ بایرن همیشه بر مبنایِ گفت و گویِ مستقیم بوده و هرگز از سکوت هایِ طولانی مدت و ارتباطِ مربی و مسئولین از طریق واسطه ها خبری نبوده است. از سویِ دیگر گواردیولا فشاری که رویِ خودش احساس می کند را دلیلی برایِ به تعویق انداختنِ تصمیمش می داند. درسته که بایرن اینقدر مهره دارد که احتمالا در زمین با مشکلاتِ زیادی روبرو نخواهند شد، اما هر بازیِ متوسط و هر نتیجه یِ ضعیفی می تواند باعثِ ایجادِ جوی نا آرام شود. چنین جوی برایِ مربی ای که صبر و تحمل بالا نداشته باشد نمی تواند خوشایند باشد و کنترلِ بازیکنان را برایش سخت خواهد کرد. تکلیفِ گواردیولا و بایرن احتمالا تا ژانویه مشخص خواهد شد. اما حتی اگر اعلام شود که پپ سالِ دیگر در آلیانتس آرنا نخواهد بود، شاید تاثیرِ منفی ای رویِ عملکردِ تیم نگذراد. یوپ هاینکس پیش از گواردیولا، در ژانویهیِ 2013 جدایی اش از تیم را اعلام کرد و بایرن در ادامه یِ فصل سه گانه برد.


اما دورتموند. یک سالِ پیش از اسکوادِ دورتموند به عنوانِ یکی از قوی ترین اسکوادهایِ تاریخِ باشگاه نام برده میشد. اما دورتموند نیمه یِ اولِ فصلِ پیش را به جنگ برایِ بقا در بوندسلیگا پرداخت و در نهایت در پایانِ فصل هم یورگن کلوپ این تیم را ترک کرد. اما آمدنِ توماس توخل و توجه بسیار دقیقش به جزییات باعث شده که حالا دورتموند یک بارِ دیگر از بخت هایِ قهرمانی به حساب بیاید. توخل فوتبالِ دورتموند که مبنی بر پرسِ شدید و بالا است که متعادل تر کرده و تک بعدی بودن را از آن گرفته است.
از طرفی دیگر دورتموند بعد از چند تابستانِ متوالی، موفق شده تمامِ مهره هایِ کلیدیِ خودش را حفظ کند و به نظر می رسد رویس و میخیتاریان و گوندوگان بتوانند تحتِ رهبریِ توخل به دورانِ اوجِ خودشان باز گردند. درسته که حضورِ آن ها در یوروپا لیگ می تواند جنگیدن برایِ قهرمانی در بوندسلیگا را کمی دور از انتظار نشان دهد، اما در هر صورت دورتموندِ امسال بسیار بسیار جذاب خواهد بود.