بایرن مونیخ در بازر نقل و انتقالات مدل خاصی از هزینه هدف دار را ارائه کرده است که این تیم را از باشگاه هایی مثل چلسی و منچستر یونایتد متمایز می کند.
با نگاهی به بازار نقل و انتقالات و سهم باشگاه های اروپایی از این بازار می توان به آمارهای قابل ملاحظه و تأمل برانگیزی دست یافت که بررسی آنها خالی از لطف نیست.
در نقل و انتقالات تابستانی تیم های بزرگی همچون بارسا و رئال در اسپانیا شاکله اصلی خود را حفظ کردند و برخلاف فصول گذشته خیلی دست به خریدهای بزرگ نزدند، با این حال با جدایی کارلتو از رئال، بنیتز سکان مربی گری قوهای سپید مادرید را بر عهده گرفت. این شاید از مهم تری اخبار پنجره نقل و انتقالات بود که طبق معمول بیش از هر چیز جاه طلبی های شخص فلورنتینو پرز را نمایان کرد و با اینکه بسیاری از طرفداران و حتی بازیکنان نامدار رئال مخالف رفتن مرد ایتالیایی بودند، عطای فاتح لادسیما را به لقایش بخشید و یکی از بازیکنان سابق رئال را روی تیمکت نشاند.



البته در ادامه و در واپسین ساعات نقل و انتقالات معاوضه داوید دخیا و کیلور ناواس با منچستر یونایتد برای رئالی ها میسر نشد تا کهکشانی ها فصل جدید را برخلاف سال های پیش بدون خرید بازیکن نامداری آغاز کنند.


در کاتالان، شرایط بارسلونا هم همانند رقیب دیرینه مادریدی بود. فاتح سه گانه اسپانیا و اروپا با حفظ اسکلت قدرتمند خود به خرید الکس ویدال شیلیایی بسنده کرد و پدرو رودریگز را هم به چلسی فروخت. با بازگشت فرمائلن به ترکیب اصلی بارسا قید خرید مدافع را هم زد تا آنها هم مانند رقیب دیرینه خود در فصل نقل و انتقالات عملکردی خنثی داشته باشند.


اتلتیکومادرید هم مثل فصل قبل چراغ خاموش عمل کرد و در حالی که رائول گارسیا و ماریو ماندژوکیچ را فروخت، جکسون مارتینز را از پورتو به خدمت گرفت و فیلیپه لوئیز را بار دیگر به ویسنته کاللدرون باز گرداند تا همانند رقبای نامدار خود در لالیگا، با حفظ اسکلت بندی تیم فصل پیش پای در رقابت های این فصل اسپانیا و اروپا بگذارد.


در ایتالیا اوضاع خرید و فروش بازیکن کم کم به دوران قبل از کالچوپولی نزدیک می شود و بعد از سال ا رکود بازیکن در سری آ، این فصل شاهد حضور بازیکنان متوسط رو به بالایی در این لیگ هستیم.


یوونتوس پرکارترین تیم ایتالیایی در بازار نقل و انتقالات بود. خرید ماندژوکیچ، دایبالا، زازا، کوادرادو و سامی خدیرا در ازای جدایی ویدال، پیرلو و توز از خیز بلند یووه برای فتح پنجمین اسکودتوی متوالی و تکرار موفقیت اروپایی فصل پیش خبر می دهد.
میلان هم با مربی گری میهایلوویچ و خرید کارلوس باکا، گلزن موفق سویا و لوئیز آدریانو برای حریفان خط و نشان کشید.
اینتر هم با رسمی کردن قرارداد شکیری، یووتیچ و مارتین مونتویا از پرکاران تابستان 2015 به شمار می رفت.
آ اس رم هم با خرید ادین ژکو ضعف های خط حمله خود را پوشش داد.


اما اگر به آمار چرخه مالی و اقتصادی بازار نقل و انتقالات نگاهی بیندازیم متوجه می شویم که یک لیگ در صدر فهرست خرج و مخارج بازار نقل و انتقالات قرار دارد، لیگ برتر انگلیس؛


با تأمل در رقم 820 میلیون پوند هزینه لیگ برتر انگلیس متوجه تفاوت این لیگ با دیگر لیگ ها خواهید شد.
قصد نویسنده مقاله تحلیل لیگ های معتبر اروپایی در زمینه هزینه برای بازیکن نیست بلکه معرفی الگوی است فوق اقتصادی که در نگاه اول دستو دل بازانه و توأم با ولخرجی می نماید؛


این الگو بین تمام تیم های اروپایی بایرن مونیخ است؛
قبل از اینکه به تیم های لیگ برتری بپردازیم، بهتر است به فعالیت های بایرن مونیخ در بازار نقل و انتقالات نگاهی بیندازیم. باواریایی ها با اینکه در آلمان به اف سی هالیوود معروف هستند و پیوسته مورد انتقاد تیم های بوندس لیگا قرار می گیرند اما هیشه از یک الگوی اقتصادی و به صرفه در خرید و فروش پیروی می کنند. این الگو را در این فصل بررسی می کنیم:


آنها آرتورو ویدال را با 37 میلیون یورو از یوونتوس خریداری کردند و در ازای آن باستین شواین اشتایگر را با تنها 9 میلیون یورو به منچستریونایتد فروختند. تا اینجای کار به احتمال زیاد بایرن بازنده بازار نقل و انتقالات است اما صبر داشته باشید، این پایان کار نیست.
حتما به خاطر می آورید که تونی کروس تنها در ازای مبلغی 25 میلیون یورویی به رئال پیوست. انتقال کروس از آن جهت اهمیت داشت که او یکی از بهترین هافبک های جام جهانی بود و به نظر می رسید بایرن برای فروشش دندانگردی کند، اما همانطور که در خرید محتاط هستند، در فروش هم منطقی و با دیسیپلین آلمانی فعالیت می کنند و قیمت بازیکنان را تا حدی بالا نمی برند که تیم های بزرگ از خریدشان ناامید گردند. کافیست به مقصدای بعدی بازیکنان بزرگ بایرن نگاهی بیندازید تا متوجه این امر شوید!


خرید بعدی باواریایی ها باز هم از یووه بود. این بار یک جوان آینده دار که پپ به ظاهر حساب ویژه ای روی او باز کرده است. کینگزلی کومان؛ کومان 20 ساله با 7 میلیون یورو راهی آلیانز آرنا شد.


داگلاس کاستا با 30 میلیون یورو خرید بعدی بایرن بود، خریدی تردید برانگیز اما هدف دار. اولریش و کامیچ هم جمعا با 11 میلیون یورو بایرن را برای ادامه فوتبال انتخاب کردند، تا دست پپ برای استفاده از بازیکنان خلاق و جنگنده در این فصل باز باشد. فراموش نکنید فصل گذشته با مصدومیت ریبری، روبن و شواین اشتایگر تیم گواردیولا لطمات زیادی خورد.


در این فصل پپ با خریدهایی که ترمیم نقاط ضعف سال پیش به شمار می رود خاطرات تلخ بازی با بارسا را به بوته فراموشی می سپارد.
در آن سو دانته، رینا و ژردان شکیری دیگر جداشدگان بایرن بودند که دیگر جایی در تفکرات گواردیولا نداشتند. 86 میلیون یورو هزینه در مقابل 33 میلیون یورو سود، آیا این سرمایه قابل برگشت است؟


در مقابل چلسی که خریدهای بزرگ فصل قبل خود را یکی یکی به فروش میزسان و در خط حمله با داشتن کاستا، زوما و هزارد و فالکائو باز هم مهاج می خرد و پدرو را به استمفوردبریج می آورد، یا در مقابل منچستریونایتد که با 50 میلیون یوزو نارتیال 19 ساله را از موناکو خریداری می کند، خرید های بزرگ بایرن از توجیه بیشتری برخوردار است، اما باید منتظر باشیم م ببینیم که مدل پپ جواب می دهد یا مدل مورینیو و فن خال؟