در ستایشِ دیکتاتوری: یک تیم، یک فرمانده
کاربر برتر ماه کاربر برتر ماه ali_@sghar
تاپیک برتر ماه تاپیک برتر ماه « مراجعه به تاپیک اصلی »
سوالات متداول و تاپیک های مهم
    گزارش مشکلات انجمن و قالب جدید توسط کاربران
    اطلاعیه گزارش مشکلات چند روز گذشتهِ سایت و انجمن
    افتتاح سایت پرسپولیس اف سی
    ~ اطلاعیه امنیتی ~
    تاپیک 5
    تاپیک 6
    تاپیک 7
    تاپیک 8
    تاپیک 9
    تاپیک 10
    تاپیک 11
    تاپیک 12

کاربران برچسب زده شده

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 2 , از مجموع 2

موضوع: در ستایشِ دیکتاتوری: یک تیم، یک فرمانده

  1. #1


    محل سکونت
    SHIRAZ
    نام واقعی
    s A r A
    استاتوس
    عجب دنیای کوچیکی...
    شغل و حرفه
    DANESHJOO
    تیم های محبوب خارجی
    Real-Madrid | Germany
    نوشته ها
    9,478
    تشکر
    32,276
    تشکر شده 35,728 بار در 9,569 ارسال
    یاد شده
    در 2 پست
    برچسب زده شده
    در 68 تاپیک

    در ستایشِ دیکتاتوری: یک تیم، یک فرمانده



    کیروش سال های سختی را سپری کرده تا اینجا. تا فرماندهیِ فوتبال با مدیرانی که خوب می شناسیم. مردانِ بیگانگی با تصمیم های درست و دوبارگی با تاثیرهای غلط.

    آی اسپورت - «او ارباب ماست». این جمله منصور پورحیدری، تازهترین کنایه به سرمربی تیم ملی فوتبال ایران به شمار می رود. سرپرستِ کهنه کار آبی های تهران که اتفاقا روزهای خوشایندی را روی نیمکت این تیم سپری می کند، تفقدِ تازه ای برای مرد اول نیمکت تیم ملی کنار گذاشته تا دور جدیدِ انتقادها از کی روش را کلید بزند. انتقاد پورحیدری در نگاه اول شاید در استیلایِ تندروی و خشم به نظر برسد و استفاده از کلمه ارباب در آن نیز تصویرِ تمام عیار اغراق باشد اما حقیقت آن است که اتفاقا سیستم کاری کی روش در فوتبال ایران، بر همین اساس چیده شده است.

    حالا دیگر تردیدی وجود ندارد که آقای سرمربی، هنوز هم تحت تاثیر فرهنگ ایرانی قرار نگرفته و برای مواجهه با مسائلِ کلان فوتبال ایران، از درِ تعامل و ریش سفیدی وارد نمی شود. او بعد از 4 سال حضور در ایران به خوبی می داند که سپردن سررشته امورد به دست کفاشیان ها و تاج ها، چه عواقبی برای تیم ملی خواهد داشت. در این مدت، مبلغ قرارداد سی کیو همواره محل اعتراض مربیان داخلی بوده اما به نظر می رسد این مربی گرانقیمت وظایفی به مراتب مهم تر از سرمربی بودن در فوتبال ایران بر عهده دارد. وظایفی مثل کمک به برنامه ریزی لیگ برتر و اردوهای تیم ملی که شاید اگر قرار بود تماما به دستِ مدیران غیرقابل اعتماد فوتبال ایران شکل بگیرند، هرج و مرج بر فضای فوتبال حاکم می شد. در یک شرایط استاندارد، سرمربی تیم ملی باید از مدیران بالادستی تبعیت کند اما در فدراسیونی که همه چیز در آن همیشه با استاندارد بودن فرسنگ ها فاصله داشته، سینیور کی روش نیز راهی به جز اتخاذ تصمیم های خودش و برقرار کردن دیسیپلین شخصی اش در فوتبال ایران پیش رو نداشته است. او سال های سختی را سپری کرده تا اینجا. تا فرماندهیِ فوتبال با مدیرانی که خوب می شناسیم. مردانِ بیگانگی با تصمیم های درست و دوبارگی با تاثیرهای غلط.


    پیشکسوتی مثلِ پورحیدری، به تمامیت خواهی کی روش در فضای اطراف تیم ملی نقد دارد اما شاید این الگو حتی برای تیم خودِ او نیز راهگشا باشد. البته که در استقلال هم به وجود یک مربی/دیکتاتور نیاز است تا تک تک اعضای کادر مدیریتی باشگاه اجازه اظهارنظر در مورد وضعیت یک بازیکن خاطی را نداشته باشند و سرمربی به عنوان نفرِ آخر، به ماجرا واکنش نشان ندهد. همانطور که در باشگاه رقیب نیز سیاستِ امتیازدهی به مدیران مافوق، از مربی داشمندی مثلِ برانکو، مردی سازشکار ساخته که به حضور محسن مسلمان در تیمش و امضای قرارداد 400 میلیونی با یکی از دوستان مدیرعامل به عنوان کمک مربی تن می دهد و به جای انتقادِ از مدیرانی که بعد از سپری شدن یک چهارم از زمان لیگ برتر هنوز هم موفق به جذب اسپانسر برای باشگاه پرهوادارشان نشده اند، نقد به نیت اصلاح اجتماعی را می گذارد برای تهران و نصف جمعیت اش که فقط به خاطر تشویق سیدجلال حسینی از نگاه او دلال هستند. اینجا، دیکتاتور نبودن سرمربی مسنِ سپاهان را به تحملِ اطوار هافبک همیشه مصدوم تیم وا می دارد. هافبکی که خودش را توی ژست تعصب غرق کرده اما به خاطر مسائل مالی ساده حالاحالاها قهر می ماند و تا همیشه قدم اش روی چشم مدیرعامل و به تبع آن سرمربی تیم است. اینجا، حرف شنوی از بالادستی ها یعنی سرمربی استقلال اهواز باشی و روی نیمکت تیمی که در لشکرآباد از فلافل هم محبوب تر است، ناچار شوی هر هفته در پاسخ به استفاده ثابت از مبین میردورقی، فقط سه حرف برای مدیران باشگاه داشته باشی. چ.ش.م.


    کارلوس کی روش در اولین ماه های حضور در ایران، رابطه کاملا دوستانه ای با علی کریمی داشت اما بعد از شنیدنِ اولین تصمیم او برای خداحافظی، دیگر روی آینده تیم ملی برای این فوق ستاره قمار نکرد و او را برای همیشه از لیست های تیم کنار گذاشت و هیچوقت در برابر فشارها برای بازگرداندن جادوگر از اصولش کوتاه نیامد. درست برعکس برانکو که چند سال بعد از خدحافظی خداداد عزیزی از تیم ملی، در برابر جو عمومی فدراسیون و جامعه تسلیم شد و این بازیکن را برای چند ماه دوباره به رخت سفید برگرداند. همین موضوع به تنهایی، تفاوت دو سرمربی خارجی موفق یک دهه اخیر فوتبال ایران را عیان می کند. کی روش، هیچ ادایی را در اطراف تیم ملی تحمل نمی کند و تجربه رحمتی، عقیلی و خلعتبری نیز نشان می دهد که بازیکنان دور شده از تیم او، با مصاحبه کردن نمی توانند دوباره مورد توجه این مربی قرار بگیرند. اینطورهاست که در تیمِ مرد پرتغالی، هیچ خبری از تویِ چشم نگاه کردن و پاس ندادن و باندبازی های مرسوم تیم ملی نیست. شاید دلیلِ علاقه بیشتر مردم به تیم این روزهای سی کیو نیز همین باشد. یک تیمِ واقعا ملی، با پدرسالاری که ارزش پیراهن تیم را به پسرانش می فهماند و برای آن ها، حاضر است روبروی هر مدیری بایستد.


  2. کاربر مقابل از s A r A عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:

    888 (30th September 2015)

  3. #2


    محل سکونت
    کرج
    نام واقعی
    sahar
    شغل و حرفه
    دانشجو
    بازیکن محبوب
    Alireza Haghighi
    تیم های محبوب خارجی
    Manchester-United | NetherLand
    نوشته ها
    2,340
    تشکر
    7,608
    تشکر شده 3,512 بار در 1,448 ارسال
    یاد شده
    در 0 پست
    برچسب زده شده
    در 11 تاپیک
    این اصلن عیبی نداره که وقتی یه نفر بیشتر میفهمه و خوب تصمیم گیری میکنه رئیس باشه.رئیس بودن حق این افراده.من به عنوان یه ایرانی اصلن خجالت نمیکششم که بگم کارلوس کیروش مربی پرتغالی رئیس کل فوتبال ماست و برای ما تصمیم میگیره.

    هرجند که کلن با دیکتاتوری خیلی موافقم.

  4. کاربر مقابل از 888 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده است:

    s A r A (30th September 2015)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
برو بالا