استتوس: تو فراموش نمیشوی رفیق!


مدافع سریع و بیتکرار فوتبال ایران، از امروز به پنجاهوسهسالگی وارد میشود




شاید فیلمِ بازیهای قدیمیاش به سادگی در دسترس نباشد، شاید پیراهنهایش در بازیهای حساس که امروز ممکن بود با ارقامیِ نجومی به فروش گذاشته شوند گم شده باشند، شاید پسران کوچکی که امروز با فرارهای مهدی طارمی عاشق پرسپولیس میشوند، ناماش را نشنیده باشند. شاید باشگاه پرسپولیس موزهای و تالار افتخاراتی برای به یاد سپردن امثال او نداشته باشد اما هر چه بوده و هر چه که هست، هواداران قدیمیتر پرسپولیس هرگز هفتم اردیبهشت ماه را فراموش نمیکنند. چه فرقی میکند در یزد، تهران یا اصفهان و شیراز؟ هوادارها در سال کیکی با عدد هشت را در مقابل صاحب جاودانه شماره 8 پرسپولیس قرار میدهند. مرد عصیانگر رفتوبرگشتها در کنارِ خط طولی زمین. تنها بازیکن فوتبال در دنیا که میتوانست بعد از خراب کردن ضربه پنالتی حساساش لبخند بزند و هیچوقت به خودش اجازه خرد شدن پیشِ چشمهای منتظر را ندهد. مجتبی هر چقدر هم که از فوتبال دور باشد، از ذهن پرسپولیسیها پاک نخواهد شد و چقدر خوب که به جای قابهای مشترک با حاج حسین هدایتی، او را کنار ادموند و همتیمیها تماشا کنیم. مدافع سریع و بیتکرار فوتبال ایران، از امروز به پنجاهوسهسالگی وارد میشود. سالها بعد از درخشش در زمین فوتبال. سالها بعد از نفوذها، شیطنتها و شوخیهای دستی. سالها بعد از جواناول بودن. او هنوز هم افسانهای است که قرمزها تاریخ تولدش را از یاد نمیبرند و میان همه مناسبتهای تقویم، حواسشان به آخرین روز از اولین هفته اردیبهشت میماند. و به مجتبی. که شمع و کیک و هشت بهانههای برای ستایش دوبارهاش هستند. مردی با سابقه چند دهه دلربایی!