به دیدار مقابل بحرین در مقدماتی جام جهانی 2006 فکر کنید. به لذت صعود در آزادی. پس همین امشب کار را تمام کنید لطفا. شربت و شیرینی های ما آماده است.




هر چند کارلوس کی روش اصرار دارد از جشن صعود حرفی نزنیم. اصرار دارد هنوز کار تمام نشده و یک نود دقیقه سخت مقابل ازبکستان چغر و بد بدن باقی مانده است. که درست هم می گوید و هنوز برای غریو شادی سر دادن، برای تجسم بودنمان در روسیه، کمی زود است. اما چه کنیم که دلمان جشن و شادی و شب تا به صبح پایکوبی کردن را می خواهد. چه کنیم که دلمان غش می رود برای یادآوری یک ملبورن رویایی. برای به یاد آوردن یک اولسان دیگر. دلمان می خواهد سوت شروع بازی هر چه سریع تر به صدا در آید و ملی پوشانمان بی درنگ حمله کنند. دلمان می خواهد یک آزادی پر از هوادار تیم ملی را ببینیم که ایستاده و تشویق کنان، شوری به پا می کنند که دیدنش از پشت قاب جادویی تلویزیون هم ما را به وجد می آورد، چه رسد به یوز های داخل زمین را. حتی شاید دلمان می خواهد بازی اندکی گره بخورد! توپی به تیر بخورد، پنالتی خراب شود. گل دقیقه نود و صعود به جام جهانی نمی تواند لذت بخش تر باشد؟


عقربه های ساعت را نگاه می کنیم. با انگشت دست حساب کتاب می کنیم که چقدر به شروع بازی مانده است. سفره افطاری که انداخته شود، داور سوت بازی را خواهد زد. سوال های ذهنی خود را مرور می کنیم. توی دلمان پیش بازی می رویم. 11 مرد کی روش چه کسانی خواهند بود؟ گل پیروزی را چه کسی می زند؟ گل صعود را؟ خداداد عزیزی امشب که خواهد بود؟ نیازی به عابدزاده خواهیم داشت تا با مهار های یک دستی، روحیه تیم را حفظ کند؟ امشب احتمالا مهار های یک دستی احمدرضا جایش را به پرتاب های بلند علیرضا خواهد داد. اگر پاشادزاده نیست تا توپ را از خط دروازه بیرون کشد، سید جلال را داریم که دلمان به صلابتش در دفاع قرص و محکم است. علی دایی را نداریم ولی سردار و رضا را داریم که آماده فتح دروازه ازبک ها هستند. امشب، آیا نیازی به ابراهیم تهامی خواهیم داشت که بیاید و روی گل تاثیرگذار باشد و تعویض شود و بند کفشش را باز کند و برود؟





اما اگر این ها نشود و همه رویای صعود امشبمان خدایی نکرده به باد رود چه کنیم؟ انتظار برای بازی کره جنوبی و قطر؟ انتظار برای دیدار ایران و کره؟ صعود با تاخیر؟ از فروردین ماه تا به امشب انتظار صعود داریم. صعودی بی دغدغه. دیگر نمی خواهیم کار به اما و اگر بکشد. دیگر نمی خواهیم روز آخر و با جویدن لب هایمان دعاگویان به پیروی مقابل سوریه فکر کنیم. نمی خواهیم دیدار پلی اف با ایرلند در مقدماتی جام جهانی 2002 و اشک های یحیی بعد از آن برد تلخ لعنتی را به یاد آوریم. نمی خواهیم مانند آن شب کذایی که پارک کره ای، رویای صعودمان را به باد داد، سر شکسته و غمگین باشیم. به دیدار مقابل بحرین در مقدماتی جام جهانی 2006 فکر کنید. به لذت صعود در آزادی. پس همین امشب کار را تمام کنید لطفا. شربت و شیرینی های ما آماده است.