نمایش ملی پوشان ایران به اندازه ای جذاب و امیدوار کننده بود که حالا می خواهیم از حسرتی صحبت کنیم که شاید اشاره کردن به آن حتی یک ماه قبل نوعی دیوانگی تلقی می شد.


تیم ملی ایران در شرایطی تنها یک گل با صدرنشینی در گروه دوم مسابقات فاصله داشت که در صورت صدرنشینی در این گروه می توانست با کسب اعتماد به نفس فوق العاده و البته قرعه آسان دست به ماجراجویی بزرگی بزند و حتی تا نیمه نهایی نیز بدون برخورد به تیم های مدعی جام پیش بروند.








هر چند هنوز تکلیف تیم های صعود کننده از دیگر گروه ها مشخص نیست اما تیم ملی در صورت صعود به عنوان صدرنشین در طرف پایین جدول باید در اولین دیدار برابر روسیه میزبان قرار می گرفت. تیمی که پیش از این برابر آنها به میدان رفته بودیم و تجربه نتیجه گرفتن برابر آنها را در کارنامه خود داریم.

برنده این دیدار با برنده دیدار تیم اول گروه چهار و تیم دوم گروه سه مصاف خواهد کرد که احتمالا یکی از دو تیم کرواسی و دانمارک خواهد بود. تیم هایی که هر چند ستاره های قابل توجهی در ترکیب خود دارند اما مطمئنا به مراتب ضعیف تر از اسپانیا و پرتغال هستند.






تیم ملی در صورت پیروزی در این مسابقه به نیمه نهایی صعود می کرد و در این مرحله احتمالا با یکی از تیم های بلژیک یا انگلستان، سنگال یا کلمبیا، مکزیک یا سوئیس دیدار می کرد و می توانست در جمع 4 تیم برتر مسابقات قرار بگیرد.

اتفاقی که هر چند وقوع آن عملی نشد و در نهایت مانند یک رویا باقی ماند اما کمتر از یک گل برای تیم ملی فاصله داشت تا شاگردان کی روش نتوانند وارد رقابتی فوق العاده برای کسب عنوان بهترین عملکرد تیم های آسیایی شوند.